frear

Η ποίηση – του Αλέξανδρου Βαναργιώτη

Ήταν μια άνοιξη ζεστή. Όλα τα δέντρα είχαν ανθίσει. Παντού ευωδίες. Με κάλεσε ο διευθυντής ενός δημοτικού σχολείου να μιλήσω στα παιδιά για την ποίηση. Ήθελε να τα φέρει κοντά στη λογοτεχνία. Ετοίμασα ένα λογύδριο. Όμως από τη στιγμή που άρχισα να μιλάω και είδα τα μάτια των παιδιών να με κοιτάζουν, κάτι με βάραινε, κάτι δεν ταίριαζε, ήθελα να σταματήσω. Κόμπιαζα συνεχώς. Όταν το κουδούνι χτύπησε για έξω, λυτρώθηκα. Τα παιδιά χύθηκαν στο προαύλιο. Ο διευθυντής στο γραφείο του με κέρασε γλυκό και με γέμισε επαίνους. Ο κόμπος στο λαιμό όμως δεν χαλάρωνε, σαν να είχα διαπράξει απρέπεια. Και τότε μπήκε πανικόβλητη μια δασκάλα: «Κύριε διευθυντά», είπε. «Σας παρακαλώ ελάτε να βοηθήσετε. Έχουν σκαρφαλώσει πάνω στα δέντρα και δεν κατεβαίνουν». Χαμογέλασα και χαλάρωσα. Έφυγα χαρούμενος. Έκανα μπάλα και πέταξα στον πρώτο κάδο που βρήκα τις σημειώσεις μου για την ποίηση.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly