frear

Δύο ποιήματα – της Στέλλας Δούμου

Εκτός εαυτού

Δε θ’ απλώσω ξανά τις μπουγάδες μου στον κήπο σας κύριε.
(Δεν σας μυρίζει ήλιο που δεν έχει αύριο;
(ζωή που δεν έχει προορισμό;)
Αφήστε που ερχόταν ολοένα ένα κόκκινο πουλί
Κι έκλαιγε από πάνω τους
Καταλαβαίνετε, έπρεπε να στέκομαι
Και να το αποδιώχνω με ηχηρά ξου-ξου γιατί τα δάκρυά του έβαφαν.
Κι απ’ το μεγάλο δέντρο του κήπου, έριχναν σκιά τα κλαδιά
Μια ανθρώπινη σκιά, κινούνταν, φορούσε τα ρούχα
Τυλιγόταν μ’ αυτά, μου έμοιαζε, πόσο μου έμοιαζε!
Μ’ εκείνο το λευκό πουκάμισο με τις κομμένες φλέβες
Μ΄ εκείνο το σεντόνι ύστερα
−με την ξηλωμένη δαντελίτσα και τα μονογράμματα−
Αυτό που ροκανίζουν τώρα του νεκροτομείου οι ποντικοί.

Εκατό χιλιάδες λέξεις μακριά

Στην αίθουσα με τις μεγάλες αποστάσεις κατανόησης
Κάτω ακριβώς από τις κυλιόμενες σκάλες που οδηγούσαν στα οκλαδόν σημεία των εικόνων
−οι λαμπτήρες καταύγαζαν τον αιθέρα χωρίς παρεξηγήσεις και τα πάντα διατηρούνταν καρφωμένα σε κατάσταση προοπτικής−
Εκεί ακριβώς
Οι ανοιχτοχέρηδες τής κυριολεξίας
Ονειρεύονταν συχνά το ρήμα “φαντάζομαι”
Να σκάζει σαν άστρο μέσα απ’ τα βλέφαρά τους.
Και κάποτε συνέβη
Να σπάσει ο κώδωνας των περίκλειστων ματιών,
Και να βρεθούν σύψυχοι με ένα μπαστούνι στο χέρι
Να αναμοχλεύουν το υγρό χώμα των λέξεων να μην πήξει
Και ξαναγίνει η φρουτιέρα,
Φρουτιέρα
Κι όχι ένας Κήπος που στίλβει φωτόνια
Έτοιμα να τα καταπιείς ολόγιομα και να κελαηδήσεις.

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly