frear

Garuda Purana – της Γεωργίας Γιαννιού

Τούτος ο ξενώνας στο Βρινταβάν, εδώ που καταφεύγουν όλες οι χήρες για προστασία, δεν είναι και το καλύτερο μέρος να ζει κανείς, αλλά τουλάχιστον ζω ακόμα, κυνηγημένη από τους συγγενείς του πεθαμένου άντρα μου˙ θέλουν να με περιλούσουν με βενζίνη και να με κάψουν σαν το ποντίκι, πιστοί στον θεϊκό τους νόμο -παραβλέποντας τους νόμους του κράτους-τον νόμο που θέλει όλες τις γυναίκες να καίγονται ζωντανές μετά το θάνατο των συζύγων τους, αφού αυτούς υπηρετούμε από παιδιά μέχρι τον τάφο, όπως εγώ που σύρθηκα σ’ εκείνο το γάμο από 8 χρονών, για να μην πληρώσουν οι φτωχοί γονείς μου μεγαλύτερη προίκα σαν μεγάλωνα… πού να την βρουν αφού τους ήταν βάρος και το φαϊ  που έτρωγα στο σπίτι του πατέρα μου… ένα στόμα λιγότερο είναι μεγάλη οικονομία, όπως και να το κάνεις, όταν έχεις δεκαπέντε στόματα να θρέψεις, και πόσα πέθαναν πριν γεννηθούν, χώρια αυτά που θάψανε μερών ακόμα  γιατί γεννήθηκαν κορίτσια, όπως εγώ, που θα ‘χα θαφτεί πριν της ώρας μου, αν δεν έβαζε στο μάτι το χωραφάκι του πατέρα μου ο πεθερός μου και με ζήτησε για το γιο του, αμέσως μόλις γεννήθηκα, με τον όρο να με θρέψει για λίγα χρόνια ο πατέρας μου, μην επιβαρυνθεί εκείνος υπερβολικά, αφού φύρα έλεγε θα ’μουν στο σπιτικό του, ’κείνος μόνο το χωράφι ήθελε, και το πήρε, μαζί με ’μένα, εμένα που τώρα θεωρεί γρουσούζα που έφερα το θανατικό στο σπίτι του, γι’ αυτό έφυγε από το Νέο Δελχί ψάχνοντας να με βρει και να με ξεκάνει, μα δεν θα του γίνει το χατίρι, γιατί ο Ρομπέρτο πήρε το μήνυμά μου στο messenger… ο θεός να φυλάει την Asha από τον ξενώνα που μου ’μαθε να χρησιμοποιώ το ηλεκτρονικό περιστέρι κι έπιασα αυτό τον φίλο… μιλάμε τώρα δυο μήνες χωρίς να τον έχω ’δει, αλλά μου ’γραψε ότι θέλει να με γνωρίσει και να με πάρει στην Ιταλία γυναίκα του, γιατί με εκτίμησε λέει και με συμπονά-πώς μπορώ να τον πιστέψω-κι ότι έχει πολλά χρήματα και περιουσία και θα ζήσουμε μαζί ευτυχισμένοι-ποιος μου χρωστά τόση ευτυχία εμένα, αλλά και πώς μπορώ να του αρνηθώ, αφού είναι ο μόνος τρόπος κι η μόνη μου ελπίδα να σωθώ-χωρίς να ξέρει κανείς απ’ τους δικούς μου πού βρίσκομαι και αν ζω, αφού ούτε από τον ξενώνα θα με άφηναν να φύγω για να ξαναπαντρευτώ, κάτι που απαγορεύεται σε ολόκληρη την Ινδία, μοίρα κακιά για τις χήρες, όλες εμάς που ζούμε στον ξενώνα και που μόλις φέτος, σήμερα, στη γιορτή του Χόλι˟˟, για πρώτη φορά στα χρονικά, βγάλαμε τα πένθιμα λευκά μας, φορέσαμε χρωματιστά και βάψαμε τα πρόσωπά μας με πούδρες συμμετέχοντας στη γιορτή των χρωμάτων, μέσα σε πλήθος άλλων χηρών, κάτι που ευνοεί τη φυγάδευσή μου από τον Ρομπέρτο στην Ιταλία, αφού κανείς δεν θα καταλάβει ότι λείπω, μέσα στην ταραχή της γιορτής, ενώ εκείνος θα με περιμένει το βράδυ στο πίσω μέρος του προαύλιου του ξενώνα, μ’ ένα πλατύ χαμόγελο σαν αυτό στην φωτογραφία του facebook που, ποιος ξέρει αν είναι ειλικρινές ή αν κρύβει ένα τέρας που θα με κατασπαράξει, όπως ζητάνε να κάνουνε κι οι συγγενείς του πεθαμένου, αλλά δεν μου μένει τίποτ’ άλλο από το να δοκιμάσω την τύχη μου μ’ αυτόν που τουλάχιστον με σώζει από την πυρά, κι αργότερα, όταν θα βρίσκομαι μακριά απ’ αυτή τη χώρα, -δεν λέω, την αγαπώ γιατί είναι ο τόπος μου, εκείνη όμως δεν με αγαπά-βλέπω τι θα κάνω, γιατί κανείς δεν ξέρει τι του φέρνει η τύχη και το πεπρωμένο, κι ίσως-αν και δεν τολμώ να ονειρευτώ-αυτός ο Ρομπέρτο, να είναι το κάρμα μου για μια καλύτερη ζωή.


˟Ιερό βιβλίο των Ινδουιστών, όπου αναφέρεται ότι οι χήρες πρέπει να θανατώνονται.

˟˟ Γιορτή των χρωμάτων, της γονιμότητας και του ερωτισμού, με την οποία οι Ινδουιστές υποδέχονται την άνοιξη και η οποία το 2015 μετετράπη για πρώτη φορά σε γιορτή των χηρών, αν και κανονικά οι χήρες στις Ινδίες απαγορεύεται να λαμβάνουν μέρος σε γιορτές.

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly