frear

Το κλαδάκι που δεν είχε μάθει να λυγίζει – της Γιώτας Αναγνώστου

Το να είσαι κλαδάκι δεν είναι απαραίτητα κακό. Ποιος ξυλοκόπος, που σέβεται τον εαυτό του, θα έμπαινε στον κόπο να ασχοληθεί ποτέ μαζί σου; Μόνο κάτι χαμοπούλια θα ’ρχονταν να ξεκουράσουν τα μικρά φτερά τους και να σε ζαλίσουν με τα τραγούδια τους. Και πού ξέρεις; Μια στο τόσο μπορεί και κανένα αηδόνι. Βλέπεις, εκείνα τα χοντρά και στιβαρά κλαδιά που μοστράρουν τα μπράτσα τους, ποτέ δεν τα προτίμησαν τα χαμοπούλια, αντίθετα οι ξυλοκόποι τα λατρεύουν.

Το να είσαι λοιπόν κλαδάκι δεν είναι απαραίτητα κακό και άσε τα χοντρά κλαδιά ν’ ασφυκτιούν μες τον στενό φλοιό τους και να τον σκίζουν όταν οι χυμοί φουσκώνουν και διογκώνονται οι φλέβες τους. Δεν ένιωσαν αυτά ούτε το χέρι της που σε χάιδεψε απαλά ούτε την αύρα των μαλλιών της που πάνω σου τυλίχτηκε και ρίγησες τόσο βαθιά που θα ’βγαζες μες στον χειμώνα φυλλαράκια.

Δεν θα ’ταν απαραίτητα κακό να ’σαι κλαδάκι, αρκεί να σ’ είχαν μάθει να λυγίζεις, αντί να κοροϊδεύεις τον βοριά. Αν δεν ερωτευόσουνα τον κυρ Βοριά και δεν έβγαζες τη γλώσσα στην ανάσα του την παγωμένη.

Πέρασε με το ψύχος το δριμύ του και σε τσάκισε. Έτσι απλά ανάμεσα στα χοντροδάχτυλά του. Και ύστερα καθάρισε τα μπροστινά, τα κοφτερά του δόντια.

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly