frear

Τα πόδια των χορευτών – του Απόστολου Θηβαίου

Φρανκ, ετών 30, μέλος της αστικής τάξης, ελάχιστος ακτιβισμός, κομποστοποίηση, άγαμος, μεσαία θέση απασχόλησης σε ιδιωτικό τομέα. Περισσότερο αμοιβή κερδισμένη σκληρά, παρά η σταθερότης, Φρανκ, προπάντος αυτή.

Κράκυ, ετών 21, φοιτήτρια ή τέλος πάντων κάτι τέτοιο. Ένα όραμα, ένα πέρα ως πέρα απατηλό κορίτσι. Ανοιξιάτικο ντύσιμο και παρόμοιος αέρας, στις κινήσεις, φτιαγμένη απ΄ το μικρότερο νεύμα του Ραφαήλ Σάντι. Κινδυνεύει να χαθεί από στιγμή σε στιγμή. Πάει καιρός που λείπει απ΄το σπίτι, κάθε βράδυ και άλλον εραστή. Μεσογειακή, στέκει καταφατικά απέναντι στη ζωή, κύριε Βόρινγκερ. Είναι πρόβλημα για τον εαυτό της, κύριε Βόρινγκερ.

Η μοίρα το ΄θελε να συναντηθούν σε μια στοά της Μπολόνια. Η μοίρα το ΄θελε σε κάποιο ονειρικό ταξίδι της νεότητας, –μην κλαις Φρανκ, ο τροχός και το βλέμμα του ελαφιού πριν τη σφαίρα–, ο Φρανκ και η Κράκυ να ερωτευτούν παράφορα.

Τι νύχτες εκείνες Θε μου όταν τριγυρνούσαν μες στις αρχαίες βιοτεχνίες, οι δυο τους όταν κατέβαιναν λαμπεροί απ’ το βάθος ενός δρόμου. Πάνω τους, μέσα τους, πλάι τους, παντού ανέμιζε η αστερόεσσα, έπεφταν μεγάλα πανώ μ΄ εκείνους στο φόντο του κατακλυσμού και το καστανό χαρτί του Αγίου Φραγκίσκου. Δεν σ΄ αρέσει το χρώμα, Φρανκ, πάει να πει χρειάζεσαι περισσότερη ζωή, όμως Φρανκ αυτή η συζήτηση δεν έχει θέση στ’ αποψινό δείπνο. Δοκίμασε τον χρόνο, τον μύθο και τον άγγελο.

Φρανκ, μ’ ακούς; Απόψε ανακοίνωσαν το τέλος του πολέμου. Λένε γυρνάτε τον επόμενο μήνα. Κρατήσου Φρανκ, για μένα, ναι; Ξέρω θα βρεις το σπίτι μας διαλυμένο. Και εγώ γέρασα. Όμως μια φίλη συνηθίζει να λέει πως μόνο το νερό Φρανκ, μόνο το νερό αρκεί σ΄ αυτή τη συμφωνία που κυλά. Γράψε μου πριν φύγετε. Πες μου τ΄ όνομα του πλοίου. Θα ΄ναι στρατιωτικό Φρανκ, έτσι δεν είναι; Αυτά γράφουν οι ανταποκριτές αγγίζουν τις ταχύτητες των άστρων και εγώ συγκρατώ τον εαυτό μου πριν ξεσπάσω σαν φωτιά και σαν κυκλωτικό στόμα. Κάπου κάπου σε χάνω, ναι Φρανκ, καλά άκουσες, εδώ ανατινάζουν την πόλη. Ξεκίνησαν απ΄ τα θέατρα, πρώτα απ΄ αυτά. Πετούν χειροβομβίδες, γεννιούνται λάμψεις απερίγραπτες. Η γη τρέμει κάτω απ΄ τα πόδια μας και γι΄ αυτό, Φρανκ μ΄ ακούς έτσι; Και γι’ αυτό ίσως να χάνω τη φωνή μου κάθε τόσο. Μα αν κοιτάξεις δαμασκηνιά μου στόφα, αν κοιτάξεις, μ΄ έναν καθρέφτη, μ’ έναν υδράργυρο και μ΄ ένα μικρό, τεταρτοκύκλιο όργανο απ΄ τα παραμύθια, θα με δεις να γνέφω απ΄ τις κορυφές Φρανκ.

Θαρρώ πως σε χάνω τώρα. Μα ο χρόνος στην κλεψύδρα Φρανκ, ο χρόνος αυλακώνει την πόλη τούτη ακριβώς τη στιγμή. Να δεις πώς βγαίνει το φεγγάρι, ένα παράξενο κλειδί και οι κυνηγοί Φρανκ, να δεις πως κρυφακούν τον χρόνο, καλέ μου.

Κράκυ, γράψε προς Κράκυ, ρωτώντας θα φτάσουν σε μένα. Τ΄ όνομα του πλοίου Φρανκ. Θα φτιάξω ένα καπέλο με μια κορδέλα που θα΄χει τ΄όνομα του πλοίου και έτσι, μια για πάντα θα τελειώσω με τον μεσοπόλεμο. Κράκυ, αρκεί.

Τα μυθιστορήματα λέγεται πως ανανεώνουν την νεότητα. Τότε πρέπει να ΄ναι σύντομα, σύντομα. Και να πονούν, και να πονούν.

Όπως οι ζωές του Φρανκ και της Κράκυ που σβήνουν μετά από ΄δω.

Φρανκ, ας πούμε ετών τριάντα και κάτι, διαλυμένη φιγούρα απ΄το ποτό, πλακάτες καρδιές.

Κράκυ, φοιτήτρια ή κάτι άλλο ή ένας άγγελος στα πόδια του κόσμου, μες στο σκοτεινό καφενείο στην πιο παλιά πόλη.

Οι δυο τους σπασμένοι θρόνοι στο Βερολίνο και πάλι, ακροβάτες της ανατολής. Και κρυμμένοι, χαρούμενοι στα βεστιάρια των αιώνων, ανάμεσα στις Ερωφίλες.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly