frear

Δυο ποιήματα – της Ειρήνης Καρανίσα

Ι

Γράφω σ’εσένα όπως έκαναν πριν από μένα τόσοι άλλοι…επαναλαμβάνω και επαναλαμβάνομαι.

Χρυσοκέντητα λόγια σε φόντο γαλάζιο.

Έχω πατήσει κι εγώ σε κυματόβρεχτες εκτάσεις.

Με φτάσανε τα λόγια σου στο γύρισμα του καιρού, βολβοί υάκινθου που ξύπνησαν για να ποτίσουν ξανά το θείο αίμα.

Βιάζομαι και ξεκινάω τη σπορά στον πρώτο ήλιο.

Κάνε μόνο να μην χαραμιστούνε οι σπόροι.

Ψίθυροι ριζωμένοι στο δέντρο της σοφίας.

Ποιος στήνει αυτί και ποιος μιλάει;

Κράζει το πουλί, όλο λέει για κάποια θάλασσα που είδε.
Ξεκαθαρίζει το τοπίο δεν ήμουν μόνη.

Πουλιά είχα μαρτύρους και της θάλασσας αρμυρίκια.

Σε έπιασα να κρυφοκοιτάς την ώρα που πονούσα.

Για’σένα πονούσα για να συνεχίσεις να πληγώνεις.

ΙΙ

Χίλια χρόνια στων ίδιων οφθαλμών την ομοιότητα βαδίζεις
λες και ο λογισμός δε σ’ορμήνευσε ελεύθερα να ζήσεις
είναι βράδια που μάταια τις θύμησες σκαλίζεις
παραδομένος σε κάποια πλάνη το βλέμμα βυθίζεις

σαν ξένο αστέρι σε θωρεί ο αστρολάβος
ξεράθηκε και τρίφτηκε στα χέρια σου ο κάβος
υψώθηκε ένας ουρανός μουντός και μπλάβος
ψίθυρος που κρατήθηκε στα χείλη σου σα σκλάβος

Ακριβέ μου ο κόσμος δε φτιάχτηκε για σένα
φώλιασε απλά σε χέρια αγαπημένα
κάποτε τ’ άστρα μοιάζαν ταιριασμένα
τώρα στα μάτια σου ξεψυχούν παραδομένα.


[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly