frear

Η Κατερίνα του εξώστη – της Πατρίτσιας Αϊβαλή

Από καλοκαίρι σε καλοκαίρι
ξανάδα την Κατερίνα…
 
Αυτή που κάθισε στην πολυθρόνα του εξώστη
με προκάλυμμα την ανατολή της θάλασσας,
παλιά γνώριμη.
Τότε είχε μπούκλες ατίθασες
που κορνίζαραν ωκεανούς,
ψυχή πληθωρική,
αφθονία κρυμμένη στο αγεώργητο πνεύμα της.
 
Ξενομερίτης ξαφνικά στη ζωή της
ο διάτανος.
Έριξε θεοκατάρατο μεντεσέ στις νεανικές της κλειδώσεις
και της αγόρασε μαγκούρα για παρηγοριά.
Τα βήματά της από τότε
αργοτάξιδα.
Οι ωκεανοί της
ωχροί.
Λεηλατήθηκε.
Ολοκληρωτικά.
Η κακοζωία σχεδίασε ψηφίδες στο σώμα της
χωρίς αρμούς.
 
Τη χαιρέτησα εγκάρδια, με πεθυμιά.
 
Η αξεθύμαστη οργή για τον εχθρό της
έγινε ανυπότακτη.
Σήκωσε κύμα.
Αλλαξοσταύρωσε παιχνίδια
ρίχνοντας κλεψύδρες σε τσίγκινους κουβάδες.
Τίναξε τη ματιά στο επιτείχιο ρολόι
με ανάποδα γραμμένες τις ώρες
και κεραυνοβόλησε.
«Μου τη δίνουν οι άνθρωποι,
μου τη δίνει η θάλασσα που είναι μια γουλιά.
Δε χωράω».
 
Έφυγε.
Ο κόσμος μύρισε μέντα.
 
Μέχρι το επόμενο καλοκαίρι
θ’ αφουγκράζομαι τους παφλασμούς της.


[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Sally Mann.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly