Αγγίζοντας μια φωτογραφία

Στη φωτογραφική μηχανή
μερικές φορές ο ήχος του κλείστρου
λίγο πριν την αποτύπωση
θυμίζει εκείνον τον ήχο, του άλλου κλείστρου
που οπλίζει το φονικό όπλο του χρόνου
που κρατάει στα χέρια της η λήθη.

Κατάστρωμα πλοίου. Στη σειρά ξύλινοι πάγκοι.
Γυναίκα ακουμπισμένη ατενίζει (άραγε τί) πέρα από τις σκέψεις της και τη θάλασσα.
Η ακαριαία αποτύπωση αναδίδει έντονο ερωτισμό.
Το στόμα ελαφρώς ανοιχτό ως δώρημα υποσχέσεων.
Τα χέρια της αινίγματα.
Το αριστερό χέρι στο ύψος του προσώπου προδίδει μια αθέλητη αμυντική διάθεση,
η σκιά του όμως στον πάγκο είναι άκρως επιθετική επειδή προσομοιάζει με κεφαλή αρχαίου αρπακτικού.
Το δεξί χέρι ακουμπισμένο ερωτικά, κραυγάζει πόθο και επιθυμία,
ίσως μια ευγενική πρόσκληση άλωσης.

Στο βάθος, σε παράλληλη θέαση διακόπτει τη συνεχεία των πάγκων ένας άνδρας όρθιος, ημίγυμνος.
Το μαντήλι της αντιστέκεται σθεναρά στις θωπείες του αντίζηλου άνεμου.
Φόρεμα λευκό, μια μελλοντική χρωματική άμιλλα σε ένα υποσχόμενο τρικυμιώδη κυματισμό.

Η τσάντα της γεμάτη με όλες τις ανομολόγητες συνομιλίες του καλοκαιριού.
Δεξιά της φωτογραφίας γυναίκα μυστήριο που ο φωτογραφικός φακός αρνήθηκε να μας αποκαλύψει.

Υ.Γ.
Τέλος πρέπει να γνωρίζουμε ότι:
«Φωτογραφίζουμε ό,τι θέλουμε να ξεχάσουμε».

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]

Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.