frear

Berlin Ensemble – του Απόστολου Θηβαίου

Berlin Ensemble
με τη συνοδεία
εγχόρδων,
με τον ήχο
του κόσμου
όταν παλιώνει

I.

1946, αμερικάνικος τομέας, Βερολίνο. Τα παιδιά έχουν μια ευκαιρία να χαρούν. Η υπαίθρια αγορά που έχει ερημώσει, φιλοξενεί για λίγες μόνο μέρες τον θίασο του κυρίου Ντέμον. Πρόκειται για ένα εξωφρενικό καραβάνι από ακροβάτες, θηριοδαμαστές, κορίτσια που ιππεύουν καλύτερα από τους άνδρες της εθνοφρουράς, τεχνικούς, άγρια θηρία, γερανοφόρα οχήματα. Ατέλειωτες σειρές λαμπτήρες τοποθετήθηκαν κατά μήκος της σκηνής, ενώ στην πλατεία όλα παρέμειναν σκυθρωπά. Ο κύριος Ντέμον αφίχθη στις αρχές της προηγούμενης εβδομάδας. Όλα του τα υπάρχοντα μεταφέρθηκαν στο ξενοδοχείο του κέντρου, ενώ κάρα, οχήματα, αγωγιάτες, πληρώνονται με το κομμάτι, μεταφέροντας ένα σωρό ετερόκλητα πράγματα.Τα παιδιά του Βερολίνου χάρηκαν με την ψυχή τους. Ως τα σήμερα, παιχνίδι τους είναι να εντοπίζουν τους ομαδικούς τάφους που έχουν κυκλώσει την πόλη. Αν ποτέ δουν κάποιον με κίτρινο άστρο σταματούν το παιχνίδι, βγάζουν τα κασκέτα τους και υποκλίνονται. Ο Χανς, ο Έντλερ, ο Μάξιμ διδάσκονται ήδη στο σχολείο την κτηνωδία του πολέμου και όταν περνά κάποιο αστέρι δεν κάνουν ευχές, λένε μονάχα προσευχές. Μονάχα η φαντασία μπορεί να περιγράψει την χαρά τους όταν την πύλη περνούσαν οι επιβλητικοί, αφρικανικοί λέοντες.

Το Βερολίνο θα περάσει και αυτήν την άνοιξη, θα το πνίξουν χιόνια, λήθη, τα παιδιά που συχνάζουν στο θέατρο του δρόμου του κ. Ντέμον, θα μεγαλώσουν και θα λησμονήσουν πώς είναι να πετάς στον βερολινέζικο ουρανό, πώς κάποτε πληγώθηκαν βαθιά για τη μοίρα του κυρίου Άιζακ, του καλοσυνάτου παντοπώλη. Ω, θα ’ρθουν καινούργια παιδιά, φωνές ακαθόριστες και πάνω απ’ την πύλη θα καίνε τα αδικημένα, κατακίτρινα άστρα.

Ο κύριος Ντέμον είναι πλέον ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος. Όταν επισκέπτεται την πόλη, κερνά τους θαμώνες και έχει έναν πολύ γοητευτικό τρόπο ν’ αφηγείται τις ιστορίες του παράξενου θιάσου του. Κάποτε βουρκώνει και αποσύρεται με τους συνοδούς του στην πλατεία του θεάτρου. Μεθά ολόκληρη τη νύχτα, κανείς δεν μπορεί να τον σώσει. Πάνω απ’ το κεφάλι του πετούν παιδιά δίχως πρόσωπα και οι αψίδες όλες φλέγονται μες στον πρωινό, βερολινέζικο ουρανό. Ας θεραπεύσει τις ψυχές μας ο άγιος Στέφανος, ας παρηγορήσει τον κύριο Ντέμον η προσευχή που τραγουδούμε μόνο για ’κείνον.

II.

Η χορευτική ομάδα Λίαμ και οι φίλοι του έφθασαν με όλες τις τιμές στην γερμανική πρωτεύουσα. Περιηγήθηκαν στα πιο εμβληματικά σημεία της πόλεως, περιηγήθηκαν θα πει πως ένα πλήθος δημοσιογράφων, φροντιστών και παράξενων τύπων βάδισε από νωρίς το πρωί σε όλες τις κεντρικές αρτηρίες της πολιτείας. Το μεσημέρι η χορευτική ομάδα Λίαμ και οι φίλοι του επισκέφτηκαν το τελευταίο φυλάκιο στην άκρη του τείχους.

Σχεδιάζουμε να ενώσουμε κάποτε την πόλη.

Μάταιος κόπος, είπε ο Λίαμ και οι φίλοι του και καθώς γερνούσαν δεν απέμεινε τίποτε δικό τους. Μόνο το τείχος, Λίαμ μπορείς να κοιμάσαι ευτυχισμένος, το τείχος άντεξε στις πολιορκίες. Το τείχος έμεινε όρθιο.

III.

Οι αγαπητοί φίλοι υψώνουν τα ποτήρια τους. Οι εκφράσεις, τα σώματα μαρτυρούν την υπερένταση της ιστορικής στιγμής. Η φωτογραφία διατηρημένη εξαίσια χάρη στις πρόσφατες μεθόδους αναπαλαίωσης και συντηρήσεως, δημοπρατήθηκε σε πανηγυρικό κλίμα. Πλειοδότες οι διασημότεροι συλλέκτες. Θέατρο τα αριστοκρατικά διαμερίσματα της λεωφόρου των Ιπποτών με πανοραμική άποψη της ανεπανάληπτης αυτής πολιτείας.

Όλη η αφρόκρεμα πέρασε απ’ εκεί. Μετά τρεις εβδομάδες η έκθεση θα φιλοξενηθεί στο Βερολίνο. Το γεγονός προσθέτει σ’ αυτό το κύμα που σαρώνει τους δρόμους. Ωστόσο, μία σειρά γεγονότων διεθνούς εμβέλειας αναμένονται μ’ ενδιαφέρον στους κύκλους των παθιασμένων συλλεκτών. Γεγονότων μεγαλύτερης σημασίας. Τα ποσά ίσως ξεπεράσουν τα πιο ανεδαφικά σενάρια, έτσι ώστε εκείνη η φωτογραφία, στο κάτω κάτω εκείνη η παρέα που είναι μονάχα σκόνη, που έτσι φεύγει πάντα, να μην αξίζουν τίποτε απολύτως στους κόλπους των εμπόρων.

IV.

Το σύνολο εκτέλεσε άψογα το πρόγραμμα. Αρίστευσε, όμως έλειπε απ’ το φόντο μια σημαία, έτσι όπως περνούσε στο χρυσό κλουβί του κόσμου. Η μικρή Καλλιστώ γέλασε και έτσι ξαφνικά έφυγε από κοντά μας, σαν τέλειωσαν οι ιστορίες, τριγυρνώντας τις ακτές σαν άνεμος που δεν φτάνει πουθενά. Αυτό ήταν τ΄όνομά της θυμάμαι. Μια μικρή Βερολινέζα του Μανέ, αν ποτέ υπήρξε κάτι τέτοιο. Την κομμάτιζε ο ήλιος κάθε απόγευμα στα μεγάλα αίθρια του πάρκου. Έτσι την θυμάμαι.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Thomas Barbey.]

Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly