Γεωργία Βεληβασάκη, Κοντσέρτο για μία ημέρα που πέρασε, εκδ. Γραφομηχανή, 2018.

Υπάρχουν κείμενα που σε αγγίζουν σαν απαλό κύμα, σαν φύσημα αέρα, σαν τη νότα απ’ τη χορδή μιας κιθάρας. Όπως αυτό, το κείμενο της Γεωργίας Βεληβασάκη. Ποιητικό θεατρικό κείμενο.

Τα πρόσωπα συστήνονται με ένα πρελούδιο. Πιο συγκεκριμένα, η Φιλομήλα. Και ο ρευστός Χρόνος που εισχωρεί στις ρωγμές του δωματίου αλλά και της ύπαρξης. Κοντσέρτο για μια απροσδιόριστη ασυνήθιστη «μέρα», σε τέσσερα μέρη. Μουσική λοιπόν. Αλλά και μια χαμένη νότα. Και ο Ξένος που εμφανίζεται λίγο μετά. Η Φιλομήλα μιλά σε πρώτο πρόσωπο. Το κορίτσι σόλο, η μουσική σόλο, γύρω της το δωμάτιο, ένα άλλο πρόσωπο, κάποια αντικείμενα, το σύμπαν – η ιδιότυπη ορχήστρα. Εκτός από τη συνοδεία της μουσικής, η γευστική υπόκρουση από το συνεχώς παρόν γλυκό τριαντάφυλλο. Που δίνει χρώμα και γλύκα στην αναζήτηση του ονείρου και στη δύσκολη διαπροσωπική σχέση. Σαν παρηγοριά.

Το σκηνικό σε χρώμα πράσινο γκρίζο. Πρωί. Όπως η θολή θάλασσα. Η αντίθεση με το κόκκινο ενός γλυκού. Το κορίτσι, η Φιλομήλα, προσδοκά. Τις λέξεις, τη φωνή του ξένου, που εγκαθίσταται στο δωμάτιό της. Προσπαθούν να γνωριστούν. Η Φιλομήλα επιθυμεί να της στολίσει με λέξεις τα αυτιά και τα χείλη. Το φως αυξάνεται, ήλιος, και οι αχτίδες του μπαίνουν απ’ τα παραθυρόφυλλα που ανοίγει το κορίτσι.

Μεσημέρι. Ο Ξένος και η προσδοκία ενός έρωτα. Η πιθανή έξοδος της Φιλομήλας από το δωμάτιο ή από την εσωστρέφειά της. Ίπταται. Αλλά χάνεται μια νότα. Ο Ξένος έχει λέξεις. Η Φιλομήλα νότες. Πιθανή αρμονία. «Η κιθάρα συλλαβίζει». Αλλά ο ήχος ανανταπόδοτος.

Κι ύστερα σιωπή. Απόγευμα ήδη. Το δειλινό φέρνει μελαγχολία. Η Φιλομήλα προσπαθεί να φύγει, να ξεφύγει απ’ το όνειρό της μαζεύοντας τα κουρέλια-χαρταετούς της ύπαρξής της. Και με ένα βάζο γλυκό να την ενθαρρύνει. «Θα λάμνει μέσα της το άδειο όνειρο».

Νύχτα. Επιστροφή στο αρχικό μοτίβο. Μια ανασκόπηση-ενδοσκόπηση. Στο κορίτσι, στη θάλασσά του, στην προσπάθειά του να πετάξει. Ένας απολογισμός. Και πολλά ερωτήματα. Η άπειρη νύχτα, το άδειο δωμάτιο. Ο απών άλλος. Η ηχώ από τη φωνή που λείπει. Η ελπίδα για την αρμονία της μουσικής. Τι είναι ο χρόνος; Πόσο διαρκεί –ο χρόνος;

Ωστόσο, υπάρχει το όνειρο κρεμασμένο στο νήμα του χαρταετού, κρατημένο από την άκρη μιας κρυμμένης νότας. Η Φιλομήλα και το όνειρο συγκοινωνούντα δοχεία. Ένα θρόισμα πάνω σ’ ένα ύφασμα, ένας ίσκιος που κρύβεται. Και ο χρόνος που γλιστρά αινιγματικά. Είναι νύχτα ή πρωί;

Ο χρόνος που πέρασε. Και έγινε παρελθόν. Ή μήπως όχι; Μήπως είναι ακόμη παρόν και θα γίνει μέλλον;

Ή μήπως είναι μια αέναη κυκλική πορεία; Όπου το κορίτσι θα ψάχνει μια χαμένη νότα, θα αγριεύει η θάλασσα μέσα της, θα βρίσκει κάτι προς το τέλος της μέρας, θα τιθασεύει το μέσα της, το όνειρο πότε χαμένο και πότε κερδισμένο, και πάλι απ’ την αρχή.

Γιατί αυτό είναι η πορεία προς την αυτογνωσία.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: José Costa.]

Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.