frear

Η κοιλιά του Βάλνταλ – της Ηλιάνας Κωτσίλα

Άλσταντ, Νορβηγία, 23 Απριλίου 1988.

Αύριο η Βάνια κλείνει τα εξήντα. Είκοσι τέσσερις φίλοι και συγγενείς, τρία μακρυμάλλικα σκυλιά κι εγώ έχουμε έρθει από χθες στο Σλετασάλεν Σέτερ, στην κοιλάδα Βάλνταλ, για να γιορτάσουμε την περίσταση. Η πιο μακρόχρονη γνωριμία μου εδώ είναι ο γιος της ο Βίνταρ που συνάντησα στο Όλεσουντ πριν πέντε μέρες.

Πες με επιπόλαιη αλλά εμένα τρεις μέρες στο δάσος με μπίρες, γκράβλαξ και αρνί με λάχανο κι όλους αυτούς τους ανθρώπους που μιλάνε δυνατά και χαίρονται, μετά τσακώνονται και μετά πηγαίνουν να μαζέψουν μούρα για να τα φάνε με κρέμα, μου φαίνονται καταπληκτική ευκαιρία για διασκέδαση και ο Βίνταρ είναι όμορφος και καλός και σήμερα φτάσαμε με το αυτοκίνητο ως τη μέση της κοιλάδας, έξι επτά χιλιόμετρα από το Σέτερ κι εκατό μέρες και νύχτες μακριά απ’ ό,τι ξέρω και δεν ξέρω.

Ξεκινήσαμε μεσημέρι αλλά στο δάσος το φως είναι όσο περνάει μέσα από τα δέντρα. Ο χωματόδρομος πανέρημος, κέδροι, πεύκα και λεύκες αριστερά και δεξιά, αλλού καταπράσινα, αλλού κορμοί κατάξεροι και τα βουνά ίσα να διακρίνονται. Το τοπίο ήταν σπουδαίο, νόμισα πως θα πονούσανε τα μάτια μου από την ομορφιά, με τα παράθυρα του αυτοκινήτου ανοιχτά μπορούσα ν’ ακούσω το ποτάμι. Μετά ο Βίνταρ έβαλε εκείνα τα παλιά τραγούδια να παίζουν, τα ήξερα κι εγώ και του ρου του του ρου κρατούσα το ρυθμό με τα δάχτυλα.

“Soon after dark, Emily cries
Gazing through trees in sorrow, hardly a sound ’til tomorrow”

Κι όσο προχωρούσαμε και σκοτείνιαζε αργά, κάπως ήρθε η μουσική και με τύλιξε μαζί με τα δέντρα, έναν αέρα ψυχρό και την αίσθηση πως ξαφνικά είχα μικρύνει πολύ, πάρα πολύ, και όλα γύρω μου, ό,τι έβλεπα, μύριζα και άκουγα, καταπληκτικά εναρμονισμένα μεταξύ τους, είχαν γίνει πελώρια, μία ενότητα σχεδόν απειλητική. Τα λόγια του τραγουδιού που λίγο πριν ψιθύριζα ήταν πλέον τελείως ακατάληπτα, λέξη δεν καταλάβαινα και λέξη δε μπορούσα να ξεστομίσω. Κι αν σου πω πως από το δέρμα μου άρχισαν να φυτρώνουν μικρά, ελάχιστα, καταζώντανα φύλλα φυσικά και δε θα με πιστέψεις.

Η Βάνια όμως, που τα μάτια της λάμπουνε κι όλο γελάει με τις άκρες των χειλιών της μόνο, όταν γυρίσαμε μου είπε πως όποιος ταξιδιώτης βρεθεί έστω και μια φορά στην κοιλιά του Βάλνταλ, απ’ όσο μακριά κι αν έρχεται, κάπως γίνεται και όλο επιστρέφει. Δεν είμαι καθόλου σίγουρη αν μπορεί να συμβεί αυτό. Πώς επιστρέφεις κάπου απ’ όπου δε φεύγεις ποτέ;

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: William Gedney.]

Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly