Η σπορά του ποιητή μιλά για τον κόσμο όπως του δόθηκε. Με τα στοιχεία, τα σύμβολα και τα σημεία του. Με τις κλεψύδρες που πια δεν κλαίνε και αυτοκτονούν σαν κάνουν άμμο το γυαλί, με τη θηλή που ξεκουμπώθηκε και χύθηκαν τα φιλιά και με τον πόνο που τσούζει στο ωραίο. Ο ποιητής δεν εξατομικεύει. Ο ποιητής προσωποποιεί. Ψάχνοντας το πρόσωπό του στο πρόσωπο του κόσμου. Με μια πυξίδα να επιλέγει τέσσερα τυχαία σημεία, ανάμεσα στα άπειρα σημεία. Δεξιά: ο θάνατος που λαχανιάζει στους αυτόχειρες. Αριστερά: η ιστορία που σκότωσε τη φύση. Επάνω: η συγκομιδή του φόβου. Και κάτω: τα δάση των ανθρώπων.

Εδώ τα πράγματα έχουν τη δική τους ηθική. Δεν ηθικολογούν. Μόνο πράττουν εντός ενός συστήματος, ο πυρήνας του οποίου μονίμως μας διαφεύγει. Το μόνο που έχουμε είναι λέξεις. Όχι για να αποκωδικοποιήσουμε. Μοναχά για να τον πλησιάσουμε. Λαθραίοι μαζί και ιδιοκτήτες.

Και η ποίηση να φέρνει σε μίσχους αγκαθιών/υπόσχεση πετάλων.

Άλλοτε να μοιάζει με εξόρυξης πορφύρας απ’ το χώμα

Και άλλοτε με μια δέηση αλμυρή:
Θάλασσα,
Δώσε τους την άνωση
Για τα κορμιά που ράγισαν μες στην ορθοστασία

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Το βιβλίο: Σπορά για μια Κυριακή, Εκάτη, Αθήνα 2017. Φωτογραφία: Ronen Goldman.]

Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.