frear

Η εξορία του πρίγκηπα – του Αλέξη Καυγά

Εξόριστος, ν’ αλείφεσαι με λάδι, απ’ τις πληγές της γης που καίει ακόμα,
πίνοντας άνθρακα και δροσοστάλες, συντροφεύοντας τον ίσκιο πάντα
σε κάποιας Βάκχης το φθαρτό γυναίκειο σώμα

αντίδωρο της άνοιξης που τ’ όπλο σου σκυλεύει
κι υποταγμένος κλίνεις το κεφάλι σου στην κρήνη
που μ’ αίμα συμπληρώνει την οδύνη.

Κάποτε πολεμούσες με το φίδι
κι ευφρόσυνα απλωνόσουνα στο κύμα
μ’ αντίπαλο τον άνεμο στο στήθος να φουσκώνει
σύναξη μυστική των ονομάτων σε μάρμαρο που δεν βλασταίνει
ψυχή που κάρπισε με φως και τώρα σμίγει
με μια σκοτεινιά από κρίνα.

Γίνου η σελήνη ν’ απλωθείς σε νέφη που η χαρά παραμορφώνει.

Κι όπως η ρίζα δέντρου που στο χώμα αρρωσταίνει
πληθαίνει η νύχτα
κι η σιωπή σου συναθροίζει κάθε ρήμα

καρφώνει ο πόθος στην καρδιά χρυσό βελόνι

μύρο αναβλύζουν χίλιες πασχαλιές απ’ τις στοές του Άδη

τώρα, ασυλλάβιστο παράπονο τυφλού
σου παραστέκεται και σε ζεσταίνει
Εκείνος, άγριος φρουρός σε σώζει, σε νικά και σε σκοτώνει

Ο πρίγκηπας που ήσουνα

Ο ίδιος κόσμος όπως τον ζωγράφισες στο τζάμι
Να ‘ταν αλήθεια μια στιγμή κρυφής γαλήνης.
Να λάμπει απ’ άκρη σ’ άκρη σ’ άδειο σώμα η κοιλάδα τ’ ουρανού
και κάποια Ελένη σε τόπο ξένο τον κομήτη του Οκτώβρη να προσμένει.

Αηδόνι ψέλνοντας χαράματα σ’ ελευθερώνει.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]

Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly