frear

«Ανατομία Ι» – της Στέλλας Συκιανάκη

Ψάχνω μέσα στις τσέπες του παντελονιού μου, εκεί που συνήθως τα πετάω αφηρημένα. Ευτυχώς είναι εδώ. Αποφεύγω το μίνι καρδιακό επεισόδιο. Δε θα άντεχα να χάσω ξανά τα κλειδιά της εξώπορτας. Θα είναι η τρίτη φορά μέσα σε δυο μήνες. Θα μου έμπαιναν σοβαρές υποψίες πως πάσχω από καμία ασθένεια της μνήμης, όχι Αλτσχάιμερ όμως. Δεν είμαι πολύ μικρή για να πάθω Αλτσχάιμερ; Ανοίγω την πόρτα και η μυρωδιά από το μεσημεριανό φαγητό γαργαλάει τη μύτη μου. Θα έπρεπε να είχα αφήσει ανοιχτό το παντζούρι για να αεριστεί ο χώρος.

Αφήνω όλα μου τα πράγματα στον καλόγερο. Τσάντα, μπουφάν, παπούτσια. Κλειδώνω. Παρατάω και τα κλειδιά άτσαλα στο τραπεζάκι. Δεν έχω χρόνο για χάσιμο. Μπαίνω στην κουζίνα και πιάνω ένα μαχαίρι, όχι από αυτά που χρησιμοποιούμε για το φαγητό, αλλά από εκείνα τα μακρόστενα μαχαίρια που δηλώνουν κίνδυνο από μακριά. Κάθομαι στον καναπέ του σαλονιού. Λευκός. Άσπρος σαν το απάτητο χιόνι. Δε θα με ενδιέφερε υπό άλλες συνθήκες αυτό, αλλά ο καναπές δε μου ανήκει, είναι του σπιτονοικοκύρη. Θα παραπονεθεί στα σίγουρα όταν τον αντικρίσει κατακόκκινο, κι ας ταιριάζει καλύτερα ο κόκκινος καναπές με τη διακόσμηση του σπιτιού. Θα τον καθάριζα μόνη μου αν μπορούσα, έλα, όμως, που δεν είμαι από αυτές. Είμαι από τις άλλες που καθαρίζουν μόνο όσα βλέπει η πεθερά και δε γνωρίζουν πως αφαιρούνται οι δύσκολοι λεκέδες από τα πιάτα, τις κατσαρόλες και τα χαλιά.

Απόψε θα χειρουργήσω τον εαυτό μου. Έχει έρθει επιτέλους αυτή η ώρα. Τόσο καιρό έβαζα πάνω στην πληγή γάζες, οινοπνεύματα, betadine για τα μικρόβια, αλλά εκείνη η αναθεματισμένη πληγή δεν λέει να κλείσει. Κάποιος πιο ειδικός από εμένα θα έλεγε ότι εγώ ευθύνομαι γι’ αυτή την θλιβερή κατάσταση. Τις πληγές για να επουλωθούν δεν πρέπει να τις πειράζεις, μα όλο και θα τις ενοχλούσα και λίγο με το δάχτυλό μου. Είναι τώρα πια γεγονός πως δεν παίρνει άλλη αναβολή. Το κατάλαβα χθες. Η Μαρία από το γραφείο γύρισε και με το ελαφρώς λοξό της στόμα με ρώτησε: «Τι μυρίζει έτσι άσχημα; Κλεισούρα, υγρασία, μούχλα…» Υποκρίθηκα την ανήξερη. «Κάποια κολόνια ίσως;» Προσπάθησα αποτυχημένα να καλύψω τα ίχνη μου. Η πληγή ήταν. Αυτή μύριζε έτσι. Άρχιζε κιόλας να σαπίζει. Η μόλυνση θα αρχίσει να παίρνει σοβαρές διαστάσεις, μη αναστρέψιμες. Δε θέλω να μου κόψουν το χέρι ή το πόδι. Όχι, χειρουργός δεν είμαι, αλλά ξέρω πολύ καλά από αυτού του είδους τις εγχειρήσεις. Έψαξα καλά στο ίντερνετ, τσέκαρα βιντεάκια, από αυτά τα diy και τα άλλα με τα 20 καλύτερα life hacks. Νυστέρι δεν είχα, αλλά κατάφερα να συλλέξω τα βασικά: κάτι κοφτερό για να κάνω την τομή, γάντια, κλωστή και βελόνα για μετά.

Βγάζω τη μπλούζα και μένω ημίγυμνη. Η πληγή μου φανερώνεται. Το πύον τρέχει πηχτό και διάφανο. Η μυρωδιά που φτάνει στα ρουθούνια μου και μπλέκεται με αυτή τη λαδίλα του μεσημεριανού φαγητού, με ανακατεύει τρομερά. Βάζω βιαστικά πάνω στη μύτη μου το οινόπνευμα που έχω δίπλα μου. Προτιμώ να μυρίζω απολύμανση και ουδετερότητα. Πιάνω το μαχαίρι. Χαϊδεύω την πληγή μου με αυτό. Μετράω αντίστροφα όπως όταν μπαίνω στη θάλασσα μέχρι τα γόνατα και αποφεύγω να βουτήξω ολόκληρη επειδή κρυώνω. 3-2-1. Πονάω. Αβάσταχτα πολύ. Δεν συγκρατούμαι. Τσιρίζω και τα μάτια τρέχουν νερό. Αν μπορούσαν θα έκλαιγαν και θα τσίριζαν όλα μου τα κύτταρα. Δεν σταματάω. Η πληγή έχει ανοίξει για τα καλά. Αίματα παντού. Ήδη το μετανιώνω. Μα, δεν υπάρχει γυρισμός. Δε μπορώ να τα παρατήσω τώρα. Ήταν λάθος. Δεν ήμουν έτοιμη για μια τέτοια επέμβαση.

Παίρνω βαθιές ανάσες. Βάζω το χέρι μου βαθιά μέσα στην πληγή. Το πιάνω. Αυτό είναι. Πρέπει απλώς να το τραβήξω δυνατά. Να το ξεριζώσω. Είναι το σπίτι μας, με τον κήπο που έχει μόνο μανταρινιές. Θυμάμαι πολύ καλά πόσο αγαπάς τα μανταρίνια, όχι το φρούτο μα τη μυρωδιά τους. Με την αυλή που έχει θέα τη θάλασσα και έναν καναπέ κουνιστό, για να καθόμαστε να χαζεύουμε την παραλία. Άρχισαν όλα να πετάγονται έξω. Μέσα στο σπίτι είσαι εσύ. Σε νιώθω να ταράζεσαι που ξεβολεύεσαι. Θα πρέπει τέτοια ώρα μόλις να έχεις πέσει για ύπνο. Χώνω και το δεύτερο χέρι μου μέσα. Τα βγάζω όλα έξω. Το σπιτάκι του σκύλου, το κρεβάτι μας, τους πίνακες ζωγραφικής που εγώ έχω διαλέξει με μεγάλη επιμέλεια, τη μεγάλη τηλεόραση που έχουμε στο σαλόνι για να παρακολουθείς ποδόσφαιρο και μπάσκετ, την εντοιχισμένη κουζίνα που μαγειρεύαμε εναλλάξ πρωινό, την τεράστια βιβλιοθήκη που χτίζαμε παρέα και αστειευόμασταν λέγοντας πως αυτή θα είναι η μόνη μας περιουσία και την έχεις γεμίσει με βιβλία του Καζαντζάκη. Όλα. Ξερνάω και κάποια κομματάκια σκεπής, κομοδίνων, καρέκλες σκανδιναβικού τύπου. Μισολιπόθυμη. Το αίμα τώρα αρχίζει να αναπτύσσει ταχύτητα και να βγαίνει από την πληγή πιο κόκκινο απ’ ό,τι συνήθως. Τοποθετώ γάζες για να το απορροφήσουν. Το δύσκολο, επίπονο κομμάτι έχει περάσει. Γύρω μου ένας άλλος κόσμος σμπαράλια. Ανέβηκα προσεχτικά πάνω στον λευκό καναπέ που τώρα είχε γίνει πια κόκκινος, όχι ολόκληρος, βουλίτσες μόνο… Κάποιος ευκολόπιστος θα μπορούσε να το περάσει για design.

Αρχίζω να ράβω την πληγή… Δε νιώθω πόνο τώρα πια… Γρηγορεύω τις κινήσεις μου… Τις συστηματοποιώ. Για μια στιγμή μου περνάει από το μυαλό ότι η δουλειά του χειρουργού δεν είναι δα και τόσο δύσκολη και πως κακώς ασχολούμαι με την δικηγορία. Έχω καλό, σταθερό χέρι. Σαν να ακούω την φωνή μου να δίνει σε ήπιο, μα βλοσυρό τόνο συμβουλές που μοιάζουν περισσότερο αυστηρές εντολές που αν τις παραβείς θα σε βρει θανάσιμο κακό. «Να πίνετε πολύ νερό. Να μην σηκώνετε βάρη. Να τρώτε ελαφριά γεύματα και πάνω από όλα, μην ενοχλείτε την πληγή. Να γελάτε συχνά, γιατί κάτι τέτοιες περιπτώσεις τρέφονται από τα δάκρυα σας και τις στεναχώριες σας. Να λησμονήσετε το παρελθόν, ξεγράψτε το τελείως! Η εγχείρηση θεωρείται επιτυχημένη. Οποιαδήποτε επιπλοκή θα ευθύνεται σε δική σας ξεροκεφαλιά

Η πληγή έχει κλείσει. Θα πρέπει να αφαιρέσω τα ράμματα σε κάποιες εβδομάδες κι ύστερα θα μείνει μόνο μια ουλή. Τώρα, όμως, πρέπει να καθαρίσω.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: λεπτομέρεια από τον πίνακα Μάθημα ανατομίας του Δρ. Τουλπ του Ρέμπραντ.]

Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.

Twitter