Τα πρωινά
νιφάδες καλαμποκιού σε γάλα,
σε κάποιο νησί του Αιγαίου
ηφαίστειο σιγοβράζει
σε τσίγκινο μπρίκι του καφέ,
δεν θα εκραγεί ποτέ.
Τα μεσημέρια αφρικανική έρημος
μπάρμπεκιου στην αυλή,
μπιφτέκια από καμήλα
φορώ το φόρεμα με τις πιτσιλιές
επάνω του τα ίχνη των χεριών
που υπήρξες
τα απογεύματα αραιοκατοικημένη Ζηλανδία
ώρες που διαμένουν σε μεγάλη απόσταση
η μία απ’ την άλλη
εκτάσεις που δεν διανύονται
όσο και να καλπάζει μία μνήμη που ασθμαίνει.
Τα βράδια όμως Θεσσαλονίκη πάλι
ομίχλη ατμός απ’ τα παράθυρα
ένας βαρδάρης ανακατεύει τα μαλλιά μου
κόκκοι ξεχύνονται από πελώρια τσουβάλια
στο Καπάνι
κι εκεί κάπου στην Ασία
ένα κοριτσάκι
αφήνει το ρύζι να γλιστρήσει
ανάμεσα στα δάχτυλά του.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Έργο: Τhomas Βarbey.]

Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.