frear

Δευτέρες – της Παναγιώτας Συνιρίδου

Ήταν Δευτέρα, απ’ αυτές τις Δευτέρες που μοιάζουν βαριές, αμετακίνητες στους ώμους σου, τα βλέφαρά σου ασήκωτα, τα άκρα σου σέρνονται, οι «καλημέρες» χάνουν την ομορφιά τους, ο ήλιος δεν είναι παρηγοριά, αλλά ακόμα μια αλληγορική υπενθύμιση της αρχής του κόσμου.

Πήρα τηλέφωνο τη φίλη μου, εκείνη τη φίλη που πάντα ξεχνάς να της πεις κάτι, που ξέρει τι διάθεση έχεις κάθε ημέρα της εβδομάδας, χωρίς να μιλάτε. «Τι είναι η αγάπη κι ο έρωτας;», το θέμα που προέκυψε. Οι ανήσυχες σκέψεις μου που είχαν καταχωνιαστεί σε κάποιο ιερό βωμό του εγκεφάλου μου βρήκαν τη μορφή του φιλοσοφικού ρητορισμού.

Η αγάπη δεν φαίνεται μόνο όταν θέλεις να φανεί, φαίνεται να της είπα. Κυρίως, φαίνεται όταν θέλεις να κρυφτείς. Πηγάζει από μέσα ωσάν καθάριος, κελαρυστός χείμαρρος, κοπάδι από άγρια συναισθήματα που διασχίζει την έρημο ξέφρενο, ανήμερο. Γεννιέται στο βρώμικο πίσω κάθισμα του αμαξιού ένα βράδυ στις δυο τα ξημερώματα με δυο ηλιοβασιλέματα και δυο φεγγάρια και απέραντα άστρα κρυμμένα.

Στα εσώρουχα που αγόρασες για να νιώσεις το τρυφερό άγγιγμα των δαχτύλων του πάνω τους, αλλά σ’ το έχει ήδη βγάλει, χωρίς καν να τα δει. Αντικατοπτρίζεται στο τελευταίο βλέμμα, προτού χωριστείτε. Εκείνο το βλέμμα χωρίς αγγίγματα, χωρίς ήχους και υποσχέσεις. Το βλέμμα που σας ενώνει τη στιγμή που χάνεστε, γιατί η αγάπη σημαίνει να χάνεσαι, είπε κάποιος κάποτε.

Δεν επιτρέπονται όλα, φυσικά, όπως στο ρητό του λαού που θέλει να επιτρέπονται όλα στον έρωτα. Είναι μεγαλύτερα τα σφάλματα, οι λέξεις έχουν τεράστιο φορτίο, ούτε καμήλες, ούτε ελέφαντες μπορούν να τις σηκώσουν, οι αντιδράσεις πολύτιμες. Γιατί ο ένας δεν περιμένει λάθη από τον άλλον, όχι παραδεχτά.

Ένα κυνήγι του δυστοπικού τέλειου, την αμετακίνητη σταθερότητα της αιωνιότητας. Ακολουθούν τα πάθη και πολλαπλασιάζονται, παίζουν με τους αριθμούς της Κικής. Είναι η συζήτηση που καταλήγει, που πρέπει να καταλήγει «Κι αν δεν είναι τίποτα απ’ όλα αυτά;». Μα, δεν είναι τίποτα απ’ όλα αυτά. Αυτή η συζήτηση είναι φτωχή, χλιαρή.

Η αγάπη δεν εκμηδενίζεται, ο έρωτας δεν αμαυρώνεται, εσύ κι αυτός ο άλλος υπάρχετε. Έτσι θα έφτιαξε κι ο Θεός μαζί με την Δευτέρα, τον έρωτα και την αγάπη, ως αρχή του κόσμου και του χρόνου. Δεν ήξερε πώς να την υπολογίσει και έλουσε τον άνθρωπο με όση είχε. Να του δίνει κουράγιο να ξεκινάει Δευτέρες σε όλον τον κόσμο.

Έκλεισα το τηλέφωνο, η Δευτέρα είχε τελειώσει.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Johan van der Keuken.]

Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly