frear

Το παράπονο της γλάστρας – γράφει η Γιώτα Αναγνώστου

Το να γεννηθείς γλάστρα δεν είναι απαραίτητα κακό. Αντιθέτως, θα έλεγα, σου ανοίγει διάπλατα τις πύλες βίου ανθόσπαρτου και τρυφηλού. Γι’ αυτό, άλλωστε, και πολλοί (ανεξαρτήτως φύλου) επέλεξαν να γίνουν στην πορεία, εν είδει κατασκευής κοινωνικής: «γλάστρα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι, αλλιώς εξαφανίζεσαι».

Το υλικό μου πλαστικό. Οι κεραμικές αντίστοιχες είναι μάλλον ντεμοντέ. (Μα, χώμα μέσα έξω; Και με τη βούλα;) Το πλαστικό όμως το δικό μου είναι ανθεκτικό και λιγότερο επιρρεπές στη θραύση. Εγώ, καμιά φορά, αφήνομαι να πέσω μόνον για να’ χω τη χαρά να δω σπασμένο το κόκκινο γεράνι που μου φύτεψαν και χώμα στα πλακάκια.

Εκείνο, ωστόσο, που βαθιά με θλίβει είναι αυτός ο ψηλομύτης, ο βασιλικός. Διόλου δεν αντιλαμβάνομαι πώς όλων την προσοχή τραβάει μ’ αυτό το ενοχλητικό το άρωμά του και διατείνεται πως, τάχα, μοναχά χάρη σ’ αυτόν ποτίζουνε κι εμένα. Άστον να λέει, τον υπερόπτη, και σιγά το άρωμα.

Βλακεία μου να σπάσω το γεράνι, αυτό τουλάχιστον δεν μύριζε…

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]

Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly