Εδώ και εφτά μέρες
δυο εφιάλτες κατοικούν
– πρόσκαιρα είπαν –
στο εσωτερικό των χεριών μου

Ξυπνούν το πρωί και χώνονται βαθιά
μες στα σεντόνια·
Τις νύχτες διαχέονται ως τους αγκώνες,
δεν πάνε παραπέρα

Κάθε που βρέχει,
τα χέρια μου γίνονται
μαύρα πουλιά
που ξέρουν να πετούν
μόνο μέσα στα σπίτια

Κάθε που ο ήλιος λάμπει,
τρίβουν τα δόντια τους
μ’ελαφρόπετρα
για όταν δαγκώσουν το παιδί –
να βγει πορφύρα


[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]