frear

Τρία ποιήματα – του Jean-Pierre Siméon

μετάφραση: Ειρήνη Παπακυριακού

Γράμματα στην αγαπημένη σχετικά με τον θάνατο
(2005, βραβείο Marx Jacob 2006)

II

Με τι ζει λοιπόν ένα τοπίο
κι από τι πρόκειται να πεθάνει;
Κοίτα: το δέρμα του ποταμού
ερωτεύεται τους γοφούς σου
έπειτα εγκαταλείπεις την ακτή
με το τραγούδι της δροσιάς στο στόμα

λοιπόν ναι, απουσιάζεις
όμως μια τσάκιση παραμένει
μες στη ζωντανή πορεία του

γιατί αγάπη μου έτσι είναι και το ποτάμι
συνεχίζει μαζί σου
κι ό,τι χάθηκε σ’ αυτό
τη στιγμή που απομακρυνόσουν γελώντας
δεν ήταν τίποτα

μια μορφή πλέον κατοικεί
μες στο μουρμουρητό του
το ίχνος μιας χαράς
που είναι σαν το μυστικό που αφήνει η μητέρα
στο μέτωπο του παιδιού
προτού το εγκαταλείψει
στα πλάσματα της νύχτας

Κάθε ζωή είναι ένα τοπίο
κάθε έρωτας ένα πιθανό ποτάμι
και μπορεί να είναι ο θάνατος
αυτό το υδάτινο πουκάμισο που γλιστράει στο μπράτσο
μετά το κολύμπι
κι ας είναι η θλίψη
αυτό το διάχυτο φως στη χλόη
που όταν πέσει το βράδυ θα φτιάξει
έναν καινούργιο ουρανό με τη μνήμη

III

Το καλοκαίρι ένα βράδυ κοιμίζει το πρόσωπό σου
δεν θα υπάρξει άλλο πρωινό στο παράθυρο

μονάχα ένα πουλί που όλα τ’ αγνοεί
σχετικά με την πτήση και το τραγούδι
κοιτάει σταθερά
στηριγμένο στο χέρι σου

σιγά σιγά η σιωπή,
που υπήρξε για τα λόγια
ό,τι το κλαδί για τον άνεμο,
ξερένεται και πέφτει
σκόνη πάνω στον ύπνο

πρόκειται λοιπόν
να φύγει από τα βήματά σου από τις λέξεις σου από το πρόσωπό σου
απ’ αυτό τον καιρό που είσαι σώμα

παρατεταμένος έρωτας που πέφτει από το δέρμα
όπως η άμμος στον γυρισμό από την παραλία

πέφτουν ακόμη
ο ήχος κι η μυρωδιά των χειρονομιών
που ενίοτε υπήρξαν η καταστροφή σου
κι ενίοτε η ομορφιά σου

το πνεύμα εκείνης της στιγμής
είναι εκείνο που σκυμμένο σ’ ένα γεφύρι
δεν ζαλίζεται

είσαι για σένα το παιδί σου
όπως ένας ουρανός νανουρίζει τη νύχτα του
αυτό που τα δάχτυλά σου παράφορα
αγκαλιάζουν στο σεντόνι
είναι η χαρά της πρώτης ηλικίας
κι η φωνή η ύστατη κι απαλή
αυτών που τη γνώρισαν
και την αγάπησαν μες στα μάτια σου

τα ξέρεις όλ’ αυτά
αφού συχνά τόσο συχνά
έμαθες να ξεχνάς
κι η λήθη είναι η πρώτη όχθη του θανάτου

IV

Σε τι δίνεις προσοχή, νεαρή γυναίκα
όταν μπαίνεις με βήματα μυστικά
μες στο σπίτι που δεν περιμένει πια
ξαπλωμένη σαν μια απουσία
μες στη γαλήνη του κήπου

ένας κόσμος ψιθυρίζει εδώ
πίσω από κάθε πόρτα
μια ιστορία αφιερωμένη στη σκιά
που πάει από δωμάτιο σε δωμάτιο
κι από αγκαλιά σε αγκαλιά
αναζητώντας τη λίγη ζεστασιά
ποτέ αρκετή πάντοτε πολύ λίγη
που όμως περνάει σαν ένα καλοκαιρινό ρεφρέν
πάνω στα χείλη

ξέρεις την παροιμία
που λέει πως ο άνθρωπος έχει τρία αυτιά
και το τρίτο είν’ η καρδιά

κι είναι το αυτί της παιδικής ηλικίας
αυτό που ακούει μες στο παλιό σπίτι
τα τραγούδια και τα γέλια μιας άλλης ζωής
σαν ένα φως αστεριού
που αναδύεται μες στη νύχτα

ακούς
με το μέτωπο ακουμπισμένο σε μυρωδιές κοντινές
με τα χέρια να ψάχνουν το χρώμα των τοίχων
ένα μουρμουρητό από τα δέντρα και το ποτάμι

που μοιραζόμασταν στο τραπέζι
με το φτωχό ψωμί
όταν η θέση του πατέρα ήταν άδεια

εικάζεις την κραυγή της επιστροφής
τις βουβές χαρές
και την εξαφάνισή τους μες στη φθορά του κήπου

λοιπόν γνωρίζεις τον εαυτό σου κορίτσι του μουρμουρητού
και της επιστροφής

ακούς πίσω απ’ την πόρτα
ποιοι επιστρέφουν κοντά σου
τα ίδια τα χαμένα βήματά σου

και κρατάς σφιχτά τις σκιές
στο στήθος σου


* Τα ποιήματα διαβάστηκαν στο Γαλλικό Ινστιτούτο στην Αθήνα, στις 3 Οκτωβρίου 2017, σε μια παρουσίαση του ποιητή (παρουσία του ίδιου) και του έργου του.

Λίγα λόγια για τον ποιητή : Γεννήθηκε το 1950 στο Παρίσι. Έχει γράψει ποίηση, πεζογραφία και θέατρο. Αρθρογραφεί τακτικά στον Τύπο. Για το έργο του έχει βραβευτεί πολλές φορές. Είναι επίσης ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ ποίησης στο Παρίσι, Printemps des poètes.

Ο πίνακας είναι της Gail Potocki.

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly