ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ

Για όταν πια δεν θα διψώ,
για όταν πια δεν θα πονώ
κρατώ τη μνήμη της αγάπης σου
να ανθίσει, να μυρώσει,
χρυσή γαζία,
το κενό.

ΑΠΛΩΝΩ

Πάνω σε τεντωμένο σκοινί
στίχους, στίχους απλώνω,
καλά να κρυφτώ πίσω τους
μη και μ’ αναγνωρίσεις·
και φοβάμαι
μήπως ο ήλιος τούς στεγνώσει
και γίνουν διάφανοι.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]

Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.