frear

Τελευταία μέρα της μοναξιάς – του Γιώργου Καραγιάννη

Κι όπως ήταν συγκεντρωμένο το πλήθος,
ξέσπασε σε χειροκρότημα.
Ήταν η τελευταία ημέρα της μοναξιάς.
Από αύριο δε θα ’μαστε ποτέ μόνοι,
δε θα δακρύζουμε για το παρελθόν
κι ας μας καταρράκωσε τόσο,
αφήνοντάς μας σημάδια ανεξίτηλα.
Δε θα δακρύζουμε και γι’ αυτούς
που ταξιδεύουν στα πέλαγα
ούτε για τα παιδιά μας που φεύγουν στην ξενιτιά.

Θα κινούμαστε ήρεμα με χαμηλούς τόνους
και τ’ άσχημα θα τα ξεχάσουμε κι αυτά
κι ας μείναμε μια χούφτα.
Συνηθίσαμε να μην συγκινούμαστε πια από τίποτα,
να μην πονάμε που τα πέλαγα γίναν βαθιά
και γέμισαν δάκρυα
και χάνουμε ο ένας τον άλλο χωρίς ελπίδα.

Τα κανονίσαμε όλα.
Αλλά δε σκεφτήκαμε να σηκώσουμε τα χέρια,
ν’ αφήσουμε χαράς ευωδιές στον αέρα,
να σφιχταγκαλιαστούμε
και να δώσουμε υπόσχεση,
πως το δίχως άλλο
ό,τι και να συμβεί,
θα συναντηθούμε ξανά
πριν κοιμηθούμε ήσυχα,
να λυτρωθούμε στα χρόνια.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Aleksander Mikhailovich Rodchenko]

Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.

Twitter