Μετάφραση: Άννα Στεργίου

Κι αν είναι να δώσω μια μαρτυρία για την εποχή μου
αυτή είναι: ήταν βάρβαρη και πρωτόγονη αλλά ποιητική.
Ερνέστο Καρντενάλ

Ήταν πιο ξένος από σένα
πιο λυπημένος από σένα…
Μ. Βάθκεθ Μονταλμπάν

Όλοι ήταν Καβάφης κι ο Λουίς Θερνούδα
είχε καταλάβει ένα σημείο πρόσβασης πιο δύσκολο
στη βιβλιοθήκη, ένα ράφι
που έπρεπε να το φτάσεις με σκάλα.
Ο Καβάφης μπροστά στα μάτια τους, εύκαιρος, νέα
παραλαβή και στην καλύτερη θέση του καναπέ,
με αυτό το κροσσωτό φως που έρχεται απ τον κήπο
κι ένα λικέρ στο τραπέζι: ποτήρι από οπάλιο,
μπουκάλι από κρύσταλλο Βοημίας,
χείλη έτοιμα να μοιραστούν το ίδιο
με τα μάτια: άλλους στίχους για πολλά σώματα,
ποιήματα επιδρομείς όπως ένας γλυκός
λεκές από λάδι
που απλώνεται
πάνω στα γραφεία ή τα θρανία των αιθουσών:
o Καβάφης μαζί σου στη βόλτα, όπως ένας μυστικός έρωτας,
υπεκφεύγοντας ματιές, αν και εκατοντάδες
ή χιλιάδες ζεύγη ματιών
συμπίπτουν την ίδια στιγμή
και με την ίδια προσοχή.

Τη δεκαετία του 70 του προηγούμενου αιώνα,
συνέβησαν τα γεγονότα:
πολλοί ήταν Κωνσταντίνος Καβάφης
κι άφησαν το στίγμα τους στο χαρτί ή στα τατουάζ.
Ύστερα, με εφτά κλειδιά και κλεισούρα, φύλαξαν αυτό το άρωμα.
Και τότε είναι που ξανάμεινε «απολύτως μόνος»,
ποιητής δίχως κόλπα, παρατηρώντας σε και παρατηρώντας τους.

Κάποιες φορές τον βλέπουν
με τις βαλίτσες του που φέρουν αυτοκόλλητα από τα ξενοδοχεία
της Ιθάκης ή οποιουδήποτε άλλου μέρους του κόσμου,
αφήνοντας μέρος των αποσκευών του σε φοιτητικές κάμαρες πανδοχείων
που, ανακαλύπτοντάς το,
αρχίζουν την περιπέτειά τους
σε νέες εκδόσεις
του ίδιου ή άλλων μεταφραστών
αλλά του ίδιου συγγραφέα αν και νεότερου.

[O Χουάν ντε Λόξα, ψευδώνυμο του Juan García Pérez (Λόχα, 23.4.1944-Μαδρίτη, 15.12.2017) υπήρξε ποιητής, συντάκτης και διευθυντής περιοδικών, ιδρυτής και πρώτος διευθυντής, με εικοσαετή θητεία (1986-2006), του Σπιτιού-Μουσείου Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα στο Φουεντεβακέρος. Τη δεκαετία του ’70 μαζί με άλλους ποιητές της Γρανάδας ανήκε σ’ έναν κύκλο “καβαφιστών”, ποιητών επηρεασμένων από την ποίηση του Αλεξανδρινού.]