frear

Τροπικοί Δείκτες IV – του Κωνσταντίνου Μούσσα

Έχω χρόνια να περάσω από κει.
Όλο τ’ αναβάλω μα δεν συνήθισα τις δικαιολογίες
που δεν πείθουν καμιά από τις δυο μου ζωές.
Απόψε όμως τ’ αποφάσισα. Θα πάω.
Κι ας λέω πως δεν προλαβαίνω ή πως δεν με νοιάζει.
Θα πάω μετά από τόσα χρόνια δίσεκτα, χωρίς Κυριακές
και λιακάδες. Κι ας ξέρω πως δεν θα μας βρω ούτε κι εκεί.

Οδός Αναστασίου Γ. Αριθμό δεν θυμάμαι
μόνο το απέναντι σχολείο που έπαιζε ξυπόλητη
στα διαλείμματα κρυφτό
η μοίρα μας.
Και πιο κάτω το καφενεδάκι του Συριανού δίπλα στην εκκλησία
του Αγίου Παντελεήμονα, που μονίμως ασφυκτιούσε ανάμεσα
στις Αντίχριστες πολυκατοικίες, τη λαϊκή της Τετάρτης, τα
βράδια τ’ Αυγούστου που μύριζαν καμένα σκουπίδια.

Στον ακάλυπτο η Ami άπλωνε πολύχρωμες κιτένκε και κάνκα
με μοτίβα μυστηριώδη, τραγουδώντας σουαχίλι
σ’ έναν σκοπό που σε ζάλιζε αργά κι ακίνδυνα σαν παιδική ανάμνηση.
Πώς χωρούσαν τόσα τροπικά λουλούδια, όλη η πρωινή ομίχλη κι
αυτό το επίγειο φεγγάρι της αφρικανικής σαβάνας,
στην κρυμμένη αυλή κάτω απ’ τις στάχτες της πόλης;

Θα έρθω, μη με περιμένεις
Έχω άραγε μια λευκή τρίχα να κρατώ για σημάδι ειρήνης;

Θα φοράω τα ίδια ρούχα που θυμάσαι
για να μην μ’ αναγνωρίσει η απουσία σου.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Jacob Aue Sobol.]

Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly