Μαλακό φως σαν λεπίδα,
Του πτώματος ομίχλη
Την κόβεις στα τρωτά σημεία.

Σκληρό φως ως από μηχανής Θεός,
Των στιλέτων αντικαθρέφτισμα
Παραμορφώνεις τα ιδωμένα και εκτυφλώνεις.

Υπέρλαμπρο, της πιο απατηλής των αισθήσεων, φως,
Αφού σε απέταξα ως Σατανά,
το συγκεκαλυμμένο – σκιασμένο έγκλημα διασκευάζεις.

Φως με τη διττή σου φύση,
Σκουριασμένα τα μαχαίρια με κεχριμπαρένιους κόμπους αίμα,
χωρίς τη συνύπαρξη του σκοταδιού ποια αλήθεια, αλήθεια σου προσάπτουν;

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]

Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.