Ο υπόκοσμος των δέντρων

τα δέντρα είναι
απ´ όλα τα όντα
σοφότερα

στέκουνε χαμηλόφωνα
μα επιδραστικά
προσφέροντας
σε όντα δίχως ρίζες
τα κλαδιά τους

ο υπόκοσμος των δέντρων
γνωρίζει καλά
τον ρυθμό των βημάτων

μετρά τη φθορά
κι ως ανώτερη αρχή
έχει χρέος
με ήλιο και βροχή
να κρατά
το χώμα ζωντανό

Το κατάστρωμα

Για να δει κανείς τη γέφυρα
πρέπει να βρεθεί απέναντί της·
Περπατώντας την, βλέπει
μονάχα το ποτάμι

Το νερό βέβαια
είναι παντού το ίδιο
Όλοι μας κάποτε σκεφτήκαμε
να βουλιάξουμε κάτι μέσα του
Αν δεν χρειάστηκε ως τώρα
να διασχίσει κανείς
αυτό το κατάστρωμα πάνω στη γη
ή άλλο όμοιό του
ή ακόμη να κολυμπήσει με τα χέρια
μέχρι την άλλη όχθη
είναι πολύ φυσικό
να μην γνωρίζει
πως πεινασμένος κανείς
ταΐζει καλύτερα
τα περιστέρια των βράχων

Το ψάρεμα

δεν ψαρεύω πια
λυπάμαι
να υπόσχομαι τροφή
κι έπειτα
με τ’ αγκίστρι μου
το εύπιστο στόμα
να ξεσκίζω

έτσι λοιπόν
στη γυάλα
έβαλα τα ψάρια
κι έκτοτε
ασκούμαι στο κυνήγι

πιο τίμιο σκέφτηκα
το τέλος να ’ρχεται
μια κι έξω

Η νηστεία της σιωπής

είχε δέσει ένα κουδουνάκι
στο πόδι της
να την ακούσει
αν ήθελε ποτέ να φύγει
σκέφτηκε ύστερα
πως κάτι τέτοιο δεν αρκεί·
πέρασε λοιπόν για σιγουριά
το ίδιο αυτό κορδόνι στο αριστερό
πόδι του κρεβατιού
και βγήκε από το σπίτι

μάταια πολεμώντας
να μην ξημερώσει
ξάπλωσε στο χώμα ηττημένος
κάνοντας το χώμα
με την ευχή να φυτρώσει
στο άδειο του στέρνο κάτι

κάτι που θα ‘τανε
καλύτερο απ’ το τίποτα


[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]

Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.