Τὸ φιλὶ…

«Φιλησάτω με ἀπὸ φιλημάτων στόματος αὐτοῦ» (Ἄσμα Ἀσμάτων : Κεφ.1, στ. 2)

[στὰ παιδιά: συγνώμη ἂν φαίνομαι ὑπερβολικός: ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς γιὰ τὰ περὶ ἔρωτος θέματα εἶμαι ἐπίσης μπερδεμένος, ἴσως καὶ περισσότερο… ἤθελα πάντως νὰ διατυπώσω αὐτὲς τὶς σκέψεις… οἱ σκέψεις φαίνονται ξεκάθαρες καὶ διδακτικές, ἡ ψυχὴ πάντως τοῦ ὑποφαινόμενου εἶναι ἐνεὴ ὡς ἰχθὺς. Τὸ τρομερὸ μὲ τὰ ψάρια εἶναι ὅτι δὲν ἔχουν φωνή: καὶ πῶς μιλοῦν;; Μὲ τὸ αἷμα τους.]

Τὸ φιλὶ ἂν δὲν διαβεῖ ἀπὸ τὴν εἰκόνα στὸ πρωτότυπο, δὲν βρίσκει τὸν προορισμό του. Μᾶλλον ὅλα τὰ φιλιὰ στὸν Χριστὸ ἀπευθύνονται καὶ κανένα ἀπ’ Αὐτὸν δὲν λησμονιέται. Ἀκόμα κι ἐκεῖνο τοῦ Ἰούδα. Εἶναι ὅλα τὰ φιλιὰ πρωτότυπα. Γιατὶ εἶναι δικά Του φιλιά. Ἂν δὲν εἶχε γείρει καὶ δὲν μᾶς εἶχε φιλήσει Ἐκεῖνος πρῶτος, μάγουλο καὶ στόμα δὲν θὰ βρίσκαμε.

Μοῦ λὲς ὅτι τοὺς ἀνθρώπους τοὺς δοκιμάζουμε πρὶν καταλήξουμε… Τὸ φιλὶ ὅμως εἶναι δοκιμασία σὲ μιὰν ἀγάπη καὶ ζωὴ ποὺ δὲν ἔχει ἀρχὴ καὶ τέλος.

Σοῦ φαίνεται αὐστηρό, ἄτεγκτο, παράλογο ποὺ ἡ Ἐκκλησία θεωρεῖ ἁμαρτία τὶς προγαμιαῖες σχέσεις; Κουράγιο… γιατὶ… ἐὰν χωρίσουν δύο ἄνθρωποι ποὺ φιλήθηκαν στὸ στόμα, θ’ ἀπορήσει ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ…

Δὲν εἶναι ἄραγε ἡ ἔκφραση τῆς ἀπόλυτης συνέπειας νὰ πεῖς «σ’ ἀγαπῶ» σ’ αὐτὸν ποὺ φίλησες; Πρόσεξε λοιπὸν πρὶν φιλήσεις κάποιον καὶ θυμήσου «εὐθύτης ἠγάπησέ σε» ( Ἄσμα Ἀσμάτων:Κεφ.1, στ. 4)

Κι ἂν αὐτὸς ποὺ φίλησες φύγει καὶ πάρει μαζί του τὸ τώρα, τὸ αὔριο καὶ τὸ πάντοτε, τίποτα καὶ ποτὲ δὲν θὰ καταφέρει, γιατὶ τὸν φίλησες.

Τὸ φιλὶ εἶναι μιὰ ἐπιστροφὴ στὸ μέλλον, πάντα μπροστά μας στέκει ὁ πεφιλημένος, χαράζοντας μιὰν αἴσθηση πέρα ἀπὸ τὴν ἡδονὴ καὶ τὴν ὀδύνη.

Καλύτερα νὰ πληγωθεῖς ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ποὺ φίλησες, παρὰ νὰ τὸν πληγώσεις.

πόκειται στοὺς ἀνθρώπους ἕνας ἔρωτας, ἅπαξ καὶ διαπαντὸς καὶ ἕως θανάτου, γιατὶ οἱ πολλοί, οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἕναν ἔρωτες, δὲν ἔχουν κανένα ἀπολύτως νόημα.

Ρωτᾶς ποιά εἶναι τὰ εἰδικὰ χαρίσματα ἐκείνου μὲ τὸν ὁποῖο θὰ σὲ συνδέσει μιὰ «κραταιὰ ὡς θάνατος ἀγάπη, σκληρὸς ὡς ᾅδης ζῆλος»; Ἡ ἐρώτησή σου θυμίζει τὴν ἐρώτηση ποὺ ἀπηύθυναν στὴ Σουλαμίτιδα οἱ θυγατέρες Ἰερουσαλήμ, ὅταν τὶς παρακάλεσε, ἂν δοῦν τὸν «ἀδελφιδό της», νὰ τοῦ ἀναγγείλουν ὅτι εἶναι «τετρωμένη ἀγάπης». Τὴ ρώτησαν τότε λοιπὸν οἱ θυγατέρες Ἰερουσαλήμ: «Τί ἀδελφιδός σου ἀπὸ ἀδελφιδοῦ… τί ἀδελφιδός σου ἀπὸ ἀδελφιδοῦ, ὅτι οὕτως ὥρκισας ἡμᾶς; («Μὰ τί τέλος πάντων ἔχει ὁ συγκεκριμένος ἀδελφὸς περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ μᾶς ἐξορκίζεις ἔτσι;»). Δὲν θὰ ἦταν ἀπίθανο, θαρρῶ, νὰ εἶχε δώσει τότε, ἡ Νύμφη ἐκείνη, τὴν ἑξῆς ἀπάντηση: «Ἐσεῖς θυγατέρες Ἰερουσαλὴμ τίποτα δὲν θὰ βρεῖτε σ’ αὐτὸν ποὺ νὰ τὸν ξεχωρίζει… Μόνον ἡ ψυχή μου γνωρίζει τί ἔχει ὁ ἀδελφός μου ἀλλιώτικο ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀδελφοὺς… Μόνον ἡ ψυχή μου γνωρίζει… καὶ οὔτε νὰ τὸ ἐκφράσει θὰ μπορέσει οὔτε νὰ τὸ περιγράψει… Ἂν τὸν δεῖτε πεῖτε του, σᾶς ἐξορκίζω, «ὅτι τετρωμένη ἀγάπης ἐγώ».

Μαλακάσα – Ἀθήνα, Αὔγουστος 2017

Είσοδος

Εισέρχεσαι στο ναό κι απ’ τους τοίχους ακόμα του νάρθηκα όμματα ακοίμητα, αμετάθετα, προσηλωμένα, σε καταυγάζουν.

Εισέρχεσαι στην οικία που σε κατοικεί.

Από πότε Θεέ μου;

Από πάντα;

Θυμάσαι του Αγίου Κλήμεντος Αλεξανδρείας τη ρήση: «Της ποθούσης ψυχής υποτύπωσις» τα γραμμένα.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Elliott Erwitt.]

Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.