Των έξοχων εξοχών το τέλος
πικρό και στενοχωρημένο
σαν τιμωρία για την τόση ομορφιά
σαν της ευλογίας η σκοτεινή πλευρά
που κάποτε διαδέχεται το φως της
μετά τον ήλιο πάλι ο γλόμπος
αντί του αέρα τα καυσαέρια
και για ουρανό το χαμηλοτάβανο
των σπηλαίων των τετραγωνικών
και τετράτροχα για τα δίποδα
και αντί για τα όνειρα του δάσους
οι εφιάλτες των κυβιστών της ασφάλτου
με τα στενά και με τα αδιέξοδα
αντί των δρόμων του ουρανού
που αρχή δεν έχουν και τέλος.
Αυτοί οι αποχωρισμοί οι ζωντανοί
δυσβάστακτο του καιρού βάρος
γιατί και τα καλοκαίρια προχωρούν
αυτά που παντοτινά θα έπρεπε να είναι.
Και τα καλοκαίρια τελειώνουν. Και αυτά.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Το ποίημα προέρχεται από την ποιητική συλλογή Ο φωτεινός ίσκιος, που θα εκδοθεί το φθινόπωρο από τον Αρμό. Φωτογραφία: Elliott Erwitt.]

Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.