Όλα τα πρωινά του κόσμου που σηκώνομαι απ’ το θάνατο

χωρίς μνήμη από χθες, μ’ έναν παράξενο γεωφυσικό χάρτη ζωγραφισμένο
στην πλάτη μου
γεμάτο ηφαίστεια, ποτάμια και βιαστικά διαβατάρικα σύννεφα
‒ δικά σου σύννεφα, ώστε τρέχοντας να με προφτάσεις στην επόμενη πόλη
πριν ανάψουν τους φανοστάτες για νύχτα

Να βάλεις μαζί και τα μεσημέρια αυτής της κίτρινης ηλικίας που προσπαθεί να
σου κλέψει δυο κρυστάλλινα δάκρυα

πριν ποτίσουν το χώμα και ξεφυτρώσουν τριανταφυλλιές στον κήπο του σπιτιού
‒πενήντα χρόνια μετά σε φωτογραφίες εποχής θα υποκρίνονται τις κοιμισμένες
και θα μας βλέπουν στα έξι καθημερινά τους όνειρα ξεθωριασμένους

Κι υπάρχουν απογεύματα που μαυρίζει ο ουρανός μου ψαρόνια και γράφω
εκατό φορές σ’ αγαπώ σ’ ένα ριγωτό τετράδιο για να πάρω κουράγιο
πριν την πλάγια βροχή στις σκοπιές και τις ημιτελείς μας επαναστάσεις

Όλα τα βράδια με το φεγγάρι του Αμύνταιου κρεμασμένο μες στο
δωμάτιο κι εγώ να κοιτάζω ανυπόμονα προς την πόρτα, μετρώντας
πέντε κύκνους, δύο αιώνες και είκοσι εφτά Χριστούγεννα πριν τ’ όνομά σου

(Μην έρθεις σήμερα, απεργούν οι πυροσβεστικές κι έχω ένα στήθος
στρωμένο πευκοβελόνες σε απόσταση δυο λεπτών απ’ το παλιό βενζινάδικο

‒ γι’ αυτό
ακριβώς
σε περιμένω)

[Φωτογραφία: Rob Woodcox.]

Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.