Η Μαρία Μανδάλου μεγάλωσε και σπούδασε φιλολογία στην Αθήνα, με καταγωγή από τη Φωκίδα. Από το 1992 ζει κι εργάζεται ως μεταφράστρια και διερμηνέας στην Ισπανία, ουσιαστικά δίγλωσση πλέον. Δεκατρία ποιήματά της και ποιητικά πεζά περιλαμβάνονται στην τελευταία περιοδική έκδοση πεζού και ποιητικού λόγου diPgeneration, που ψηλαφεί νέες φωνές και τάσεις. Τα πρόσωπα που επιλέγει σε τούτα τα ποιήματα, ώστε να μιλήσει με κρυπτικό τρόπο για την ίδια, είναι δανεισμένα, κάποια, από βιβλία, μα «αναποδογυρισμένα» όπως τα χρησιμοποιεί, και συντροφευμένα από λέξεις που ξαφνιάζουν· λέξεις που ’ναι παράθυρα με θέα σ’ ένα κρυφό τοπίο, μισοφωτισμένο κι αινιγματικό. Στο ποίημα «Ο εγωισμός της μετενσάρκωσης» είναι Δον Κιχώτης, αλλά

Μαζί μου σέρνω απολύτως
τον αείσκοπο Πάντσα
μια Ντουλτσινέα υπήνεμη
κι επίλεκτους ανεμόμυλους

και στην «Αναίρεση», βρίσκεται πλάι στην Άννα Καρένινα,

Εκείνο της Καρένινα
το είδωλο
οξειδωμένος οιωνός
βαριά η ανάσα της
ιδρώνει
στο πλευρό μου
βρίσκομαι αίφνης
να της κρατάω το παλτό
χιονίζει μες στο όνειρο
Το ξέρω δεν θα την προλάβω
θα χαθεί βιαστικά
σε σελίδες λουλάκι

Μα, αν είναι ένας μύθος που επίμονα ξαναζεί εσωτερικευμένος στα ποιήματα της Μανδάλου, όχι μονάχα σε τούτα μα και σε πολλά ακόμα, είναι αυτός της Οδύσσειας, πλεγμένος με των Ατρειδών και μ’ άλλους. Όμοια με σπαράγματα αχρονολόγητων αγγείων, λέξεις και εικόνες ξεθάβονται μέσ’ από την υποσυνείδητη γη των ποιημάτων: «Εκατόγχειρα όνειρα», «ψελλίζεις νυκτωδίες Κενταύρων σε Ηλύσια τραύματα», στο ποίημα «Εικασίες»· «Της ύπαρξης η ανοχή ταξίδι πρόσφορο σε νήσο Ευρυδίκη» όπου «Εκεί βουβά κριάρια αλέθουν στην κοιλιά τους το χορταράκι της σιωπής μηρυκάζοντας σύννεφα» και «Εκεί το κύμα όνειρο σμίγει την άρμη του μαστού / Εκεί το μάτι το τυφλό ξορκίζει τον Κανένα», στο ποίημα «Εις οιωνός άχρηστος». Και στην «Πηνελόπη»:

Τώρα κατοικώ
αυτό το σπίτι – μια πληγή

Χαράζει μέσα μου
φεγγάρι ίσαλο
οδυσσευάμενη σκιά
σε άδοξο ταξίδι
πεπρωμένο

Στάζουν τα τσίγκια του
έχθρητες – Κλυταιμνήστρες
Μόρμυρος ήχος
σαλεύει τα δοκάρια του
Φωλιές χελιδονιών
συνάζουν αμαρτίες
παλιές στις κόχες του

Σκύβει στο μπαλκονάκι του
η θλίψη μου, δειλή
υγρή Μαντόνα, αφορμή
συνάζει άωρα τα μέλη μου
στων ματιών της
την άκριτη Ιθάκη

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Έργο: “Failed Memory” του David Szauder.]

Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.