Θέλω να γράφω προτάσεις που δεν σημαίνουν τίποτα. Θέλω να ορίζω τη θέση μου στη μέση του πουθενά. Να μην ερμηνεύονται κατά το δοκούν τα αντικείμενα ή οι διαθέσεις μου. Να μη βρίσκουν κανένα περαιτέρω νόημα τα λόγια, οι πράξεις, οι σκέψεις μου να είναι ξερά χόρτα. Να γίνω μια παρουσία που θα χαθεί, μια φαντασία, ένα φάντασμα που τις νύχτες δε θα υπάρξει γιατί δεν υπάρχουν φαντάσματα. Ένα φίλτρο διαθλάσεων υπέρ και κατά της ανυπαρξίας. Ένα άκαταμακατασουκουτουμπε. Θέλω να γίνω το σχήμα από την πέτρα που δε σου θυμίζει τίποτα. Την παραμικρή γνωριμία. Ποτέ. Να μείνω η καταχώρηση άγνωστο στο τηλέφωνο να μη με ανακαλέσεις ποτέ. Να νομίζεις ότι είμαι μια αδικαιολόγητη ασυναρτησία. Να μην καταλαβαίνεις βλέποντάς με ότι είναι η Σαλαμίνα κι εσύ οι Παξοί. Να είμαι ο τούρκικος και ο ελληνικός καφές να είμαι Τουρκοκύπριος και Ελληνοκύπριος καφές σε φουσκάλα. Να είμαι το κομματάκι του βράχου που εστιάζει το μάτι σου περνώντας φευγαλέα με το αυτοκίνητο που ‘σαι συνοδηγός ενός φίλου σου που τον κάνεις παρέα μόνο για ταξιτζή σου. Να μη με ξαναπιάσει το μάτι σου να μη με θυμάσαι στην επιστροφή που θα κοιτάζεις απ’ την άλλη ή απ’ την ίδια άμα ποτέ ξαναπεράσεις. Να πεις για μένα Σκασίλα μας μεγάλη και δέκα παπαγάλοι, όρεξη είχα να δω τη μούρη σου τη φώτο προφίλ και εξωφύλλου σου Να μην είμαι οι εναλλακτικές διαδρομές που θα σου προτείνει ο χάρτης για να φτάσεις Η συμπτωματολογία των βιωμάτων σου η μεθοδολογία της ποιητικής μου μια ακατάσχετη φλυαρία για χρονορράγημα.


Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό ΦρέαρΔείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.