Μετάφραση: Δημήτρης Αγγελής

Ίσως μας ξεγέλασες, ίσως τ’ όνομά σου
αφήνει στον αέρα ένα χνάρι σαν αυτό των ελεφάντων
που τα πόδια τους είναι κολοβωμένα από καπνό
μία γραφή παρόμοια με τη φυγή των πουλιών
όταν προαισθάνονται τις μορφές του χιονιού
κατεβαίνοντας από τους γκρεμούς, αυτοκτονικές σιλουέτες
και αντίλαλοι που προέρχονται απ’ το νερό.
Ίσως τίποτα δεν ήταν σαφές και δεν επρόκειτο να επιστρέψεις,
και ίσως ούτε καν το είπες,
ίσως το φαντάστηκα καθώς περπατούσα
κάτω απ’ τη νύχτα των ανθρώπων
επηρεασμένος από τόν ήχο του λαιμού της κουκουβάγιας καθώς στρίβει
και τον κρότο απ’ τον πυροβολισμό που διασχίζει την απόσταση
προσπαθώντας να φτάσει τη λάμψη του.
Ίσως τα χρόνια της πρώτης νιότης μου είπαν επίσης ψέματα
και δεν υπήρξαν ούτε τα σπίτια ούτε ο λόφος ούτε εκείνη η εκκλησία
όπου εμφανίστηκες σαστισμένη από τις καμπάνες,
μιλώντας για όλα όσα έχω ξεχάσει.
Όλοι οι δρόμοι έγειραν αυτό το πρωινό.
Είναι απλό. Απλό σα να θέλεις ν’ αγγίξεις την ομίχλη του 1945
στ’ απομεινάρια μιας προβλήτας που κατεδαφίστηκε το 1945.
Το ανάποδο ενός δρόμου είναι ένα σπίτι που δεν υπάρχει.
Κοιτάς στην πλάτη μου τη φωτογραφία σου είκοσι χρονών,
μπορείς επίσης να τη δεις και μέσα απ’ την ομίχλη.

[Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ο Jorge Galán συμμετείχε στο Φεστιβάλ του ΛΕΑ. Φωτογραφία: Trent Parke.]

Δείτε τα περιεχόμενα του έντυπου τεύχους μας εδώ.