μετάφραση: Ούρσουλα Φωσκόλου

Σ’ ένα σπιρτόκουτο
πολλά μπορούν να φυλαχτούν.
Μια ηλιαχτίδα, για παράδειγμα.
(Πρέπει, όμως, να την πιάσεις πολύ γρήγορα,
αλλιώς την τρώει η σκιά).
Λίγο από μια χιονονιφάδα,
ίσως και κάποιο φεγγαρίσιο νόμισμα,
κουμπιά από το κουστούμι του ανέμου,
κι άλλα, κι άλλα πολλά.

Θα σας πω ένα μυστικό:
Σ’ ένα σπιρτόκουτο
εγώ κρατάω φυλαγμένο ένα δάκρυ
κι ευτυχώς, κανένας δεν το βλέπει.
Είναι ξεκάθαρο πως δεν μου χρησιμεύει πια.
Και σίγουρο πως πλέον έχει ξοδευτεί.

Το ξέρω, όμως τι να κάνω,
κρίμα είναι να το πετάξω.
Ίσως οι μεγάλοι ποτέ
να μην αντιληφθούν τι είναι οι θησαυροί
«Σκουπίδια», θα πουν, «σαβούρες,
δεν ξέρω γιατί τα μαζεύουν».
Δεν έχει σημασία, γιατί εσείς κι εγώ
θα συνεχίσουμε να φυλάμε
ξυλαράκια, χνούδια, κουμπιά,
καρφάκια, ξύσματα μολυβιού,
κουκούτσια, καπάκια, χαρτάκια,
κλωστές, κάλυκες και ζουζούνια.

Σ’ ένα σπιρτόκουτο
πολλά μπορούν να φυλαχτούν.
Τα πράγματα δεν έχουν μάνα.


[Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]

Δείτε την ύλη του έντυπου τεύχους μας εδώ.