Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

Το ποίημα “Οι κερασιές” του Έντουαρντ Τόμας, είναι μικρό με διάθεση ρομαντική και μελαγχολική ταυτόχρονα. Είναι ένα πολύ γλυκό και θλιβερό ποίημα για το θάνατο, τη μοναξιά και τη σιωπή, καταστάσεις που εμφανίζονται σε συνεχόμενη βάση μέσα στην ποίηση του Έντουαρντ Τόμας. Θεωρείται ότι είναι ένας ποιητής ο οποίος με τους στίχους του αποδίδει ρεαλιστικά τη φρίκη του πολέμου, αφού λιτά και συγκεντρωτικά παρουσιάζει την οικουμενικότητά του. Βρίσκεται περισσότερο κοντά στις προσωπικές και κοινωνικές επιπτώσεις και στη γενική εμπειρία της ανθρώπινης θνητότητας, παρά στις παράπλευρες υλικές καταστροφές του πολέμου. Οι κερασιές είναι, όπως άλλωστε και σε πολλούς άλλους ποιητές, σύμβολο της ζωής και η πτώση των φύλλων της αντιπροσωπεύει την προσφορά, την φθινοπωρινή αποσύνθεση, ένα πέρασμα σε τελική ανάλυση προς το θάνατο.

Οι κερασιές

Οι κερασιές γέρνουν και ρίχνουν τα φύλλα τους
Στον παλιό δρόμο απ’ όπου όσοι πέρασαν είναι πεθαμένοι,
Τα πέταλά τους, πασπαλίζουν το χορτάρι σαν σε γάμο
Αυτή την αυγή του Μάη, όπου κανένας δεν πρόκειται να παντρευτεί.

The Cherry Trees

The cherry trees bend over and are shedding
On the old road where all that passed are dead,
Their petals, strewing the grass as for a wedding
This early May morn when there is none to wed.

Ένα μικρό ποίημα με βαθιά νοήματα για τα πεσμένα άνθη της κερασιάς σ’ ένα δρόμο, με αποτέλεσμα την έναρξη διαλογισμού που συνδέει τα λουλούδια, με την αγάπη και την απώλεια. Το ποίημα αυτό μπορεί να είναι μια απάντηση στο επίσης σύντομο ποίημα του A.E. Housman, “Loveliest of trees, the cherry now” (1896), με τη διαφορά ότι εκείνο είναι πλημμυρισμένο από χιούμορ και υπόσχεση, ενώ στο ‘Οι κερασιές’ του Έντουαρντ Τόμας, κυριαρχεί η τραγωδία και η απώλεια. Στα δέντρα δίνονται ανθρώπινες ιδιότητες, τα φύλλα τους ‘πέφτουν’ εδώ, φυλλορροούν, όπως και οι ηλικιωμένοι άνδρες ή γυναίκες, ή ίσως ακόμα και κάποιοι στρατιώτες. Η πτώση αυτή εμφανίζεται λίγες μόλις εβδομάδες μετά την ανθοφορία, και είναι σύμβολο αφθονίας και όμορφης ζωής, αλλά επίσης και υπενθύμιση ότι η ζωή είναι απελπιστικά εφήμερη. Ένα ποίημα του Έντουαρντ Τόμας που αντιμετωπίζει τον πόνο της απώλειας και της απουσίας.


[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]