ΜΕΤΡΟΝ ΑΧΡΗΣΤΟΝ

Άι-Δεκαπεντασύλλαβε, σου είχα κάνει τάμα,
μα ο Άλλος δε φαντάστηκα πως θα ’ρθει να με βρει.
Πάντα μαζί του οι στιγμές είναι ένα θάμα!
Και ποιοι δεν ονειρεύονται να τους ποθεί!

Κι όπως χαριεντιζόμασταν, μετρούσα
κι οι δεκαπέντε έβγαιναν λειψοί.
Μόνο μ’ εννέα προχωρούσα
που λιγοστεύανε κι αυτοί!

Μόλις εφτά πια τώρα,
κι ακόμη απαιτεί!
Αντί για δώρα
λεηλατεί!

Έρωτα,
ρώτα:
Τι;

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Γ.Β. Κωβαίος.]