frear

Ιξός και Δάφνη – της Λήδας Ντόντου

Πλησίαζαν οι γιορτές και μου δόθηκες στο πνεύμα των Χριστουγέννων. Ένα κολλώδες στεφάνι ένωσε χείλη και κορμιά. Στο ζωώδες σφίξιμο, φούσκωσε το αίμα στις φλέβες σου και τραβήχτηκες. Με τα σαγόνια ορθάνοιχτα – οδαλίσκη σε βίαιο οργασμό – έκανες να φωνάξεις. Απ’τη χοάνη του οισοφάγου ξεπήδησε – μόνο – σιωπή, που καλύφτηκε απ’το σπάσιμο των αρθρώσεων, στην αναγγελθείσα μεταμόρφωση. Μπροστά στα έκθαμβα μάτια μου, το οικογενειακό δέντρο, που μπόλιαζε μέσα σου (τόσα χρόνια), άνθισε. Οι αρμοί των άκρων σου σκλήρυναν, τα δάχτυλα μετουσιώθηκαν σε κλαδιά, δίχως άνθη, δίχως βούληση. Τυλίχθηκες σε πικρό φλοιό, με άρωμα από σπιτική σιγουριά. Πλέγμα από φύλλα – λόγχες στραμμένες πάνω μου – έντυσαν το σώμα σου και φύτρωσαν κάγκελα, βουτώντας τις ρίζες στο νοτισμένο απ’τον ιδρώτα σεντόνι. Στα ξύλινα λόγια που ξεστόμισες, άρπαξα βιαστικά το μικρό τσεκούρι (του πατέρα σου) και έκοψα τον κορμό σου, στο ύψος των μηρών, βρίσκοντας μόνη αντίσταση το νωπό δέρμα. Σε μετέφερα – προσεχτικά – στο σαλόνι, κατέβασα την κούτα με τα στολίδια (της μητέρας σου), σε περιέλουσα γιρλάντες, σε τύλιξα φωτάκια, αυτόφωτα στη θέρμη που εξέπεμπες. Και τότε έσκυψα, σε φίλησα στο μέτωπο και – πάντα στο πνεύμα των Χριστουγέννων –, καρφίτσωσα το αστέρι στα μαλλιά σου.


[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly