Μέγιστη χαρά για μένα είναι να επισκέπτομαι απομακρυσμένους αρχαιολογικούς χώρους, έξω από τις συνήθεις διαδρομές του μαζικού τουρισμού και δευτερεύουσας σημασίας ακόμα και για τον μέσο αρχαιολάτρη. Στους περισσότερους απ’ αυτούς τους τόπους τα αρχαιολογικά απομεινάρια είναι επουσιώδη από αισθητική άποψη και συνίστανται συνήθως από λίθους σωριασμένους στο χώμα. Όμως εκείνο που ενδιαφέρει εμένα προσωπικά είναι πάνω απ’ όλα η διάχυτη στην ατμόσφαιρα αίσθηση αφανών παρουσιών, που έρχονται από τα βάθη των αιώνων και κατοικούν τα ερείπια. Το βρίσκω συναρπαστικό κι εξόχως συγκινητικό να βλέπω σήμερα τι αντίκριζε λόγου χάριν ο Αγαμέμνων ξεκινώντας τη μέρα του στις πολύχρυσες Μυκήνες ή ένας κοινός αρχαίος επισκέπτης της αρκαδικής Αλίφειρας, όπου κατά την παράδοση γεννήθηκε κι ανατράφηκε η θεά Αθηνά. Και πάντοτε εξακολουθεί να μου προξενεί εντύπωση η ζωντάνια αυτών των χώρων και το παλλόμενο αιθερικό τους μέσα στη σιγαλιά της υπαίθρου. Κι ενώ στην πανέμορφη Βενετία λόγου χάριν έχει κατακαθήσει η σκόνη και η μούχλα των αιώνων πάνω στα υπέροχα παλάτια της και ο θάνατος τα σκέπει απειλητικά, οι Δελφοί ή η Ολυμπία, ακόμα και στη σημερινή ερειπιώδη κατάστασή τους, παραμένουν, κατοικημένοι από αόρατες οντότητες, δονούμενοι τόποι, οι οποίοι διατηρούν την εσωτερική ακτινοβολία τους κι αποπνέουν πνευματικότητα.

[Από το βιβλίο Σκόρπιες σκέψεις πάνω στην ελληνική γραμμή, Εκδόσεις του Φοίνικα, Αθήνα 2016. Στη φωτογραφία η αρχαία Αλίφειρα.]

Αρχαία Ελευσίνα (Φωτογραφία: Ηenri Cartier-Bresson)