frear

Πέντε ποιήματα – της Νικολέτας Κούτη

σημάδι

μια κόκκινη κηλίδα
στα λευκό τζιν μπουφάν σου
έτσι άρχισε η επανάσταση
με τα ριχτά μαλλιά
στους πληγωμένους ώμους
από τα βέλη
ίσως και από βελόνες
μια κόκκινη κηλίδα
στο λευκό ρούχο σου
Ίσως και να σε φίλησα

Σκεπτική στιγμή

Λίγοι κόκκοι ζάχαρης
στην λευκή σελίδας
η μυρωδιά του καφέ
στην Templeman library
ολοσκότεινη μέρα
ψάχνεις το φως
και βρίσκεις μονάχα
ένα αντίτυπο
του l’imaginaire

από υλικό καμωμένη

η αίσθηση
είπε
ο γέροντας
στο νεαρό άντρα
είναι αυτό που υπάρχει
αρκετή για μια ολόκληρη ποίηση
φτιαγμένη από υλικό αίσθησης
Πέτα το
στα βαθιά νερά
της Τέχνης
και να χαριεντίζονται
πλάι πλάι
στον καθρέπτη
του μπάνιου
κάθε πρωί

φεγγάρι μισοάδειο

Νά!
η μεγαλύτερη καταδίκη
καθετί
καθενός που αναπνέει:
να ανθίζει
όταν έχει πια ξεραθεί
την νύχτα να σκέφτεται τον ήλιο που πέρασε
μα το πρωινό βαρύ από καθημερινότητα να στέκεται
το χειμώνα να κλαίει τα
ερωτικά καλοκαίρια
και αυτά να ξεφεύγουν πάντα απ την θύμηση
ν’ αγαπά τους νεκρούς
περισσότερο από ότι ποτέ αγάπησε τους ζωντανούς
και πάντα να είναι ένα
βήμα πιο πέρα
από την πραγματικότητα.
μια στιγμή μετά
όπως μεταγλώσσα
μεταμοντερνισμός
μεταποιητική
μετάφραση
μετάσταση καρκίνου
μετουσίωση
μετατραυματικό σοκ
μεταρσίωση
ίσως και μετεμψύχωση
πρέπει κάποιος να του πει
πως πριν μπει στο αεροπλάνο
πρέπει να έχει καλά σκεφτεί
πως θα ’ναι η στιγμή αφού νοσταλγήσει
και πως είναι ελεύθερος
να τα σκέφτεται όλα
μια στιγμή πριν
για να ισοφαρίσει.

Τείχος στους περισπασμούς

στη rue Ferou
έπρεπε να έχω μείνει
να διαβάζω ξανά και ξανά
αυτό το μεθυσμένο καράβι
αν έφτασε
ή βούλιαξε στα μισά
μια βοερή φωνή
μου είπε
να ανέβω πάνω
για να μάθω
αφήνοντας
πίσω
κάθε
καλοντυμένο
Πειρασμό
μα το τίμημα
φάνηκε σκληρό
στην τρυφερή νεότητα
τώρα φωνάζω
αγκάλιασέ με
Πνεύμα
στον ρυθμό
μέθυσε με
με το Όπιο
και θα
κατακτήσω
τις ετεροτοπίες
κάθε τόπου
πέταξε φωτιά
στα μάτια μου
να βλέπω μόνο
την θάλασσα
που θα διασχίζουμε
μέχρι
να
φτάσω
στον Προορισμό
με τα ολοκόκκινα άνθη
με την δηλητηριώδη
γεύση
Θα ανέβω
στο καράβι
απόψε
γιατί
ήρθε η ώρα
της κατάφασης
στα Μεγάλα
όχι
όσο το αίμα μου
ακόμη
καίει
να προλάβω
να ανάψω
τις λάμπες
στους δρόμους
κάθε γωνιάς
μέσα
σ’ ένα
βράδυ
γιατί η τυφλότητα
θα ναι δύσκολη
σε τέτοιους καιρούς
και αφού τα
χάσαμε όλα
χάρη στους περισπασμούς
ας κερδίσουμε
την ηδονή
της
συνειδητής
μέθης
μέσα
στα βρώμικα
σοκάκια
να λάμψει
μια
φλόγα
γέλιου
μεταδοτική
σαν θανατηφόρα αρρώστια
να ξαπλωθεί
μέσα από ένα τοίχο
λέξεων
η μία
να γράφει
την άλλη
συναντώντας
από διαφορετικές γωνιές
νέους
με μολύβι
και χαρτί
να κάνουν
την ζωή και τον θάνατο
λέξεις,
λέξεις,
λέξεις,
γιατί κερδίζει
πώς να το κάνουμε
η απόλαυση
έναντι
της σκέψης.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Erminio Vanzan.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly