Διαβάζουμε πάντα για έναν. Τον άγνωστο έναν που θα έρθει να μας σφίξει το χέρι μόλις κατέβουμε απ’ το πάλκο, θα μας εκδηλώσει την αγάπη του με μια χειραψία και θα κατευθυνθεί αμέσως στην πόρτα εξόδου. Στο Χατζηγιάννειο πνευματικό κέντρο στη Λάρισα με τον Δημήτρη Νόλλα, καθώς βλέπαμε την προσέλκυση του κόσμου από το λιλιπούτειο μπαράκι, λέγαμε πως «έτσι κι αλλιώς η δουλειά πρέπει να γίνει». Ο μπάρμαν ανέφερε για 9 Αθηναίους που είχαν έρθει για παρουσίαση με δύο αυτοκίνητα, και είχαν προσέλθει στο ακροατήριο 6 άτομα. Βράδια της επαρχίας και της πρωτεύουσας: ούτε μισός λογοτέχνης ανάμεσα στο κοινό.

Ο Νόλλας θυμήθηκε τους κάμπους με καλαμπόκια της Αϊόβα. Εκεί στη μέση των ΗΠΑ, μια οκνηρή πολιτεία. Εκεί που κάποιο απόγευμα βρέθηκε ο Όρσον Ουέλς που έγινε παγκοσμίως γνωστός το 1938 με τη ραδιοφωνική μετάδοση «Ο Πόλεμος Των Κόσμων». Χάρη σ’ αυτή την εκπομπή εκδιώχθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό μετά τον πανικό που έσπειρε στα εύπιστα αμερικανάκια και βρέθηκε άνεργος. Άνεργος δέχτηκε να κάνει τον κονφερασιέ για πενταροδεκάρες προς το ζην. Έφτασε λοιπόν και στην Αϊόβα, ανέβηκε στο πάλκο, άνοιξε το βαλιτσάκι του που κουβαλούσε πάντα στις δημόσιες εκδηλώσεις, κοίταξε το λιγοστό ακροατήριο που το αποτελούσαν 7 άτομα, κι ατάραχος άρχισε την ανάγνωσή του: «Είμαι ο Όρσον Ουέλς. Είμαι ραδιοφωνικός παραγωγός, δημοσιογράφος, εκδότης εφημερίδας, ποιητής, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, ηθοποιός, ηλεκτρολόγος, θεατρικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, διεθνής αγκιτάτορας, φωτογράφος, δοκιμιογράφος, θεωρητικός της έβδομης τέχνης: κρίμα που εγώ είμαι τόσοι πολλοί κι εσείς τόσοι λίγοι»!

Καναδυό χρόνια αργότερα γύρισε τον Πολίτη Κέιν.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]