Μετάφραση: Ούρσουλα Φωσκόλου

Αν διατρέξεις τις εποχές
κρατώντας μες στις γούβες των χεριών σου
τη βροχή που μοιραστήκαμε στα παιδικά μας χρόνια,
θα συναντηθούμε στον τόπο
εκείνο, όπου τα όνειρα μακάρια τρέχουν
σαν πρόβατα που ελευθερώθηκαν απ’ το μαντρί
κι όπου θα λάμπει επάνω στο κεφάλι μας
το αστέρι εκείνο που μας είχαν τάξει.

Όμως σου στέλνω τώρα αυτό το γράμμα της βροχής
να σου το φέρει ο καβαλάρης της βροχής
από μονοπάτια μαθημένα στη βροχή.

Προσευχήσου για μένα, ρολόι,
τις ώρες τούτες τις μονότονες, σαν το γουργουρητό του γάτου.
Επέστρεψα στο σπίτι που φυλάει τις στάχτες
και που γεννά απ’ αυτές στοιχειά που εγώ μισώ.
Κάποτε βγήκα στην αυλή, να μιλήσω στα κουνέλια
να τους πω ότι η αγάπη είχε πεθάνει.
Εδώ, κανέναν δεν πρέπει να θυμάμαι,
Εδώ πρέπει να ξεχάσω το λόφο με τις ακακίες
γιατί το χέρι που έκοβε τα άνθη τους
τώρα σκάβει ένα λάκκο.

Τα χόρτα μεγάλωσαν πια τόσο, που δεν ξεριζώνονται.
Στη στέγη του γειτονικού σπιτιού
σαπίζει μια υφασμάτινη μπάλα
που την άφησε κει πάνω ένα παιδί νεκρό.
Στα ξύλα του φράχτη ανάμεσα, με κοιτάζουν πρόσωπα
που είχα για λησμονημένα,
κι ο φίλος μάταια περιμένει να λάμψει
πάνω απ’ το ποτάμι το τυχερό του αστέρι.

Εσύ, όπως στα όνειρά μου, έρχεσαι διασχίζοντας τις εποχές
με τη βροχή των παιδικών μας χρόνων
στις γούβες των χεριών σου
Τον χειμώνα θα μας ενώσει η φωτιά
που μαζί θα ‘χουμε ανάψει.
Τα κορμιά μας θα κάνουν τις νύχτες ζεστές
σαν την ανάσα των βοδιών,
Και ξυπνώντας θα δω πως η ανταύγεια του ψωμιού επάνω στο τραπέζι
είναι μεγαλύτερη κι από εκείνη των πλανητών
όταν το κόβουν τα ενήλικα χέρια σου.

Όμως σου στέλνω τώρα αυτό το γράμμα της βροχής
να σου το φέρει ο καβαλάρης της βροχής
από μονοπάτια μαθημένα στη βροχή.


[Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]