Αν κανείς υπολογίσει με ακρίβεια την ταχύτητα των ανέμων, αν βρει τρόπο να αυξήσει το μήκος της ζωής του, την ακεραιότητα της φαντασίας του, τότε είναι δυνατόν, υπό προϋποθέσεις να αποκτήσει την οντότητα των ποιημάτων, να γίνει η πρώτη εκείνη φύση που συντρίψαμε για πάντα.

Το κοινό χειροκροτούσε όσο εκείνος έγραφε στους τοίχους, στα τραπέζια, στις εξέδρες παράξενες ακολουθίες, κάτι αντίστοιχο με τους λύχνους, τους θρόνους, τα στέμματα, τις καρδιές, τόσα και τόσα πράγματα απ΄τις παλιές, αγαπημένες περιουσίες μας που έσπασαν.

Την άλλη μέρα οι καλλιτεχνικές στήλες έγραφαν διθυράμβους για την παράσταση. Μας έκανε λέει, αυτό το έργο, περισσότερο τρυφερούς.

Η παράσταση θα ανέβει προσεχώς σε Λονδίνο, Δυτική Όχθη, Δαμασκό, Αθήνα, Βελιγράδι, κάτω από τρομερές πιέσεις των συγκλητικών για ακυρώσεις.

Είπε, αν κανείς υπολογίσει τι απομένει απ΄την καρδιά του, αν τελειώσουμε οριστικά με το μεγάλο, το ωραίο, το αυθόρμητο, αν κανείς υποταχθεί σε μια μικρή όπως οι πιο τολμηροί ζωγράφοι του αιώνα μας, αν,

(τώρα ύψωνε τη φωνή του, τα δημοσιογραφικά γραφεία εξέδιδαν κάθε του δήλωση, κάθε παρέκκλιση και στρέβλωση, ολόκληρος ο κόσμος είχε παραδοθεί σ’ ένα άνευ προηγουμένου ντελίριο. Μια μικρή με τ’ όνομα Ελίζα που χάθηκε εκείνο το πρωινό δεν μας απασχόλησε. Αργότερα, είπαν από έρωτα, από έρωτα σκοτώθηκε η Ελίζα στην περιοχή κοντά στους κυματοθραύστες. Οι επιτάξεις, οι αυτοχειρίες, οι μακριές πορείες, τίποτε δεν μπορούσε να συγκριθεί με την καλλιτεχνική αρτιότητα),

αν υπάρχει ένα μέρος για να πεθάνει κανείς αυτό είναι κάτω απ’ τον ήλιο, τις πρώτες μέρες της καινούριας άνοιξης, όταν αφήνουμε τους κρεμαστούς κήπους και τη θαυμάσια ησυχία για μια συνεύρεση ερωτική έπειτα από χρόνια, σ΄εκείνο το πλοίο που οδηγεί τους αντιρρησίες στα μικρά νησιά. Εγώ, είπε, ανήκω στη χαμένη φρουρά, ένα μέρος της σκιάς μου ζει πάντα τα μεσημέρια, πάντα κάτω από στρώματα πόλεων με ονόματα αρχαία.

(Χάθηκε μες στην πλατεία, κανείς δεν άκουσε για εκείνον. Ύστερα γκρέμισαν το θέατρο, ρίξαν εξώστες και αμφιθέατρα, κρατώντας μόνο τις λάμπες που καθώς συνηθίζεται τεμαχίζουν βιαίως μες στη νύχτα τα πρόσωπά μας.)

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]