Το 2015 τα συντριπτικώς περισσότερα ελληνικά βιβλία που διάβασα είναι από παλιά έως πολύ παλιά. Ξαναδιάβασα (για τρίτη φορά) Το κιβώτιο του Άρη Αλεξάνδρου (Κέδρος 1974) και απόλαυσα την Πτώση του Παρισιού του Ηλιά Έρενμπουργκ (Εκδόσεις Ντουντούμη, 1988) σε μετάφραση Αντρέα Σαραντόπουλου. Από τα έργα της πρόσφατης βιβλιοπαραγωγής με εντυπωσίασε η «αστυνομική» νουβέλα του Μιχάλη Μακρόπουλου, Το δέντρο του Ιούδα (Κίχλη, 2014). Από τον χώρο του δοκιμίου αξιοσύστατο είναι –παλιό κι αυτό– το βιβλίο του Τζωρτζ Στάινερ Στον πύργο του Κυανοπώγωνα, σε μετάφραση του Σεραφείμ Βελέντζα (εκδόσεις Scripta, 2002). Από την παραγωγή του 2105 προτείνω το έργο του Χέγκελ Η φιλοσοφία του πνεύματος (Εκδόσεις Παπαζήση) με εισαγωγή, μετάφραση και σχόλια του Δημήτρη Τζωρτζόπουλου.

Από τα πολλά ποιητικά βιβλία που διάβασα θα ξεχωρίσω τέσσερα: Κώστας Κουτσουρέλης, Γράμμα στον Οδυσσέα Ελύτη (εκδόσεις Περισπωμένη , Δεκέμβριος 2014)· Θάνος Πάσχος, Φως οδυνηρό (Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Μάρτιος 2015)· Αριστέα Παπαλεξάνδρου, Μας προσπερνά (Κέδρος, Οκτώβριος 2015)· και Αντώνης Πετράτος, Τα χρώματα μεσίστια (Τυπωθήτω, Νοέμβριος 2015). Ανόμοια μεταξύ τους σχεδόν σε όλα, πλην όμως και τα τέσσερα όχι μόνο είναι ποίηση καλοσυγκερασμένη, αλλά και μετακενώνουν τους «ρυθμούς» τους στον αναγνώστη, βεβαιώνοντάς τον ότι το αρχαιότατο αυτό είδος λόγου είναι ακόμα «νεαρόν»! Από τις μεταφράσεις ποιημάτων ξεχώρισα δύο βιβλία: τα ποιήματα της Αλεξάνδρας Πισαρνίκ Τα έργα και οι νύχτες (εκδόσεις Bibliotheque, 2014) που μετάφρασε ο Βασίλης Λαλιώτης, και Τα ποιήματα του Αλμπέρτο Καέιρο (Gutenberg 2104) που μετέφρασε η Μαρία Παπαδήμα. Εγγύηση της υψηλής ποιότητας των μεταφράσεων είναι ήδη τα ονόματα των δύο μεταφραστών.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Dragan Todorovic.]