Επιλογή και Μετάφραση: Κωνσταντίνος Μούσσας

ΝΥΧΤΕΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ

Φεγγάρι ξεδιάντροπο, στο ξαφνικό σου φέγγος
γυρίζει, σ’ εκείνη τη σκιά που ο Απόλλωνας κοιμάται,
σ’ αβέβαιες διαφάνειες.

Το όνειρο ξανανοίγει τα μαγευτικά του μάτια,
λάμπει σ’ ένα άλλο παράθυρο.

Οι επιθυμίες ένας πόθος
όταν συγκινημένος θα’ χει τη γη
θα ενσαρκώσει τον πόνο

1927

-/-

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Η μέρα φοβισμένη
σαν αγκαλιά στο στερέωμα
ήταν περίεργη.

Ένας καπνός
στεφάνι πασχαλί τα βουνά

Ήταν η τελευταία κραυγή που χάθηκε
Πηνελόπες αμέτρητες, άστρα.
Σας αγκαλιάζει ο Κύριος

Α τυφλότητα!
Κατάρρευση των νυχτών

Και ξαναβάζει τον Όλυμπο,
λουλούδι αιώνιο του ονείρου.

-/-

ΠΑΝΤΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

Η άθλια ζωή μου
απλώνεται πιο τρομαγμένη
κι απ’ τον ίδιο της τον εαυτό.

Σ’ ένα άπειρο
με πιέζει και με συνθλίβει
με το ελαφρύ του άγγιγμα.

Vallone, 18 Απριλίου 1917

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: HaJDuk Bastien.]